่รับเงินอาจ ทำให้นางรู้สึกได้ว่ามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง อีกทั้งหลินชิงเวยไม่ได้ถูกขายตัวมาที่นี่ แต่ถูกรับตัวเอาไว้อย่างเปิดเผย หลงจู๊ทิ้งหลินชิงเวยไว้ที่หอจินหลิงและกลับไปคนเดียว
หงหลิง “ต่อไปเจ้าถือเป็นคนของหอจินหลิงของข้าแล้ว ชื่ออะไร?”
หลินชิงเวย “เวยเวยเจ้าค่ะ”
ต่อมาหลินชิงเวยถูกสาวใช้พาตัวออกไป จัดห้องให้นางอาศัยหนึ่งห้อง เมื่อคุ้นเคยกับงานในหอจินหลิงแล้วค่อยเป็นค่อยไป ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน หงหลิงในฐานะเจ้าของหอจินหลิงย่อมต้องคำนึงถึงส่วนรวม ต่อมาจึงได้แบ่งเสื้อผ้าอาภรณ์และเครื่องประดับส่วนหนึ่งมาให้
ยามบ่ายแม่นางทั้งหลายในหอจินหลิงล้วนตื่นนอนแล้ว ได้ยินว่ารับแม่นางเข้ามาใหม่หนึ่งคนจึงพากันไปดู เมื่อเห็นหน้าตาของหลินชิงเวย และเห็นเสื้อผ้ารวมไปถึงเครื่องประดับที่หงหลิงส่งมาให้ ล้วนไม่มีคำพูดใดจะกล่าว
หลินชิงเวยถูกผู้คนมุงดูราวกับเป็นลิงในสวนสัตว์ นางตกอยู่ในวงล้อมของแม่นางทั้งหลาย กลิ่นผงแป้งและกลิ่นชาดอันเข้มข้นนั้นฉุนจมูก นางจึงได้แต่อดทนอดกลั้น
รอจนแม่นางทั้งหลายออกไปแล้ว มีคนเคาะประตูหน้าต่างของหลินชิงเวย
ห้องที่นางพักอยู่นี้หันหน้าไปทางห้องโถงหน้า หน้าต่างหันไปทาง
