เรือนหลัง ที่เห็นเป็นแถวๆ ล้วนเป็นห้องพักของบรรดาแม่นางทั้งสิ้น ส่วนเรือนด้านหลังเป็นสถานที่ทำงานเบ็ดเตล็ด หลินชิงเวยไม่ประหลาดใจตรงไปเปิดหน้าต่าง
เงาร่างสีดำเหินกายเข้ามาในห้อง ชั่วพริบตาเดียวเซียวอี้ก็นั่งลงข้างโต๊ะ เขาตวัดสายตามองนาง ริมฝีปากมีรอยยิ้มเย็นเยียบ “ไม่ว่าสถานที่ใด เจ้าล้วนช่างกล้ามา” หลินชิงเวยเข้าออกสถานที่เช่นนี้ ต่อให้นางกล้าหาญชาญชัยยิ่งกว่านี้ เซียวอี้ย่อมไม่อาจวางใจได้จึงต้องมาดูสักหน่อย
หลินชิงเวยนั่งอยู่หน้ากระจกมองเครื่องประดับแต่ละชนิดบนโต๊ะแต่งหน้า หยิบเข้าหยิบออกหลายครั้ง ทว่ากลับไม่ถูกตาต้องใจนัก นางกล่าวว่า “วันนี้มาได้จังหวะดียิ่ง ไม่ต้องเสียเวลาไปเชิญท่านเจ้าเมืองมาที่นี่ คืนนี้เจ้าของหอจินหลิงจะเป็นฝ่ายไปเยือนท่านเจ้าเมืองเอง”
เซียวอี้ได้ยินแล้วไม่ประหลาดใจเช่นกัน “ยามนี้ข้างนอกเสียงโจษจันหนาหู หากท่านเจ้าเมืองนั่นยังกล้าออกมาที่นี่ ข้ายังต้องนับถือเขาแล้ว”
“พวกเราไปร่วมสนุกด้วยเถิด”
เซียวอี้มีสีหน้าราวกับเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับตน “เป็นเจ้าต้องการไป ไม่ใช่ข้าต้องการไป”
ที่จริงแล้วในยามบ่ายหอจินหลิงก็มีลูกค้าส่วนหนึ่งเข้ามาแล้ว ดื่มน้ำชาฟังดนตรี มีคนงามอยู่ข้างกายม
