หญิงออกเรือนกรีดร้องเสียงแหลมด้วยความตกใจถึงขีดสุดด้วยเห็นดาบนั้นฟันลงมา
เสียงดังฉับ โลหิตสดๆ สาดกระจายไปทั่วบริเวณ เขาตัดแขนของตัวเองข้างหนึ่ง นาทีนั้น ราวกับนิ้วมือที่ถูกตัดออกจากร่างกายของเขายังกระดิกสองครั้ง
ความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นปราด ดาบของหัวหน้าหน่วยตกลงบนพื้น เขาใช้แขนอีกข้างหนึ่งค้ำโต๊ะเอาไว้เพื่อประคองร่างของตน โลหิตสดๆ ที่ไหลพลั่งออกมาจากร่างกาย ส่งผลให้เขามีสีหน้าซีดขาวอย่างรวดเร็ว เขากัดฟันแน่นและหอบหายใจ ทว่ายังคงคำรามเสียงต่ำอย่างทนความเจ็บปวดไม่ไหว
ภรรยาของเขาตกใจจนนั่งแปะลงกับพื้น
หัวหน้าหน่วยผู้นั้นยังคงครองสติเอาไว้ได้ เขาหันไปพูดกับภรรยา “ยังไม่รีบไปยกหิมะเข้ามาให้ข้าถาดหนึ่งอีก!”
หญิงออกเรือนได้สติกลับมา ฝืนใจลุกขึ้นมาทั้งน้ำตานองหน้าวิ่งออกไปข้างนอกแล้วกลับมาพร้อมกับหิมะถาดหนึ่งอย่างรวดเร็ว หัวหน้าหน่วยผู้นั้นนำแขนของตนแช่ลงไปในหิมะ เพื่อให้หิมะลดความเจ็บปวด ทำให้เลือดของเขาแข็งตัวและหยุดไหลในที่สุด
หญิงออกเรือนนั่งเช็ดน้ำตาอยู่บนพื้นตลอดเวลา แม้นางจะเกลียดชังและเคียดแค้นหลินชิงเวยอย่างยิ่ง แต่อย่างไรก็ยังคงหวาดกลัวชิงหลันที่อยู่บนไหล่ของนาง
หลินชิงเวยเดิ
