ยถูกเงินในห่อผ้าดึงดูดความสนใจเสียสิ้น ไฉนเลยจะมีสายตาสนใจเสื้อผ้าอาภรณ์ธรรมดาๆ สองชุดนั้นอีกเล่า?
หัวหน้าหน่วยเห็นงูตัวนั้นพันอยู่รอบหัวไหล่หลินชิงเวยแล้วอดที่จะตวาดด้วยโทสะไม่ได้ “นางปีศาจ!” เขามองบาดแผลของตนเอง ปากแผลของเขากลายเป็นสีดำ โลหิตที่ไหลออกมามีสีดำคล้ำเช่นกัน!
งูนี้มีพิษ!
กระทั่งหญิงออกเรือนก็เห็นในจุดนี้ “มีพิษ! งูนี้มีพิษ!”
หัวหน้าหน่วยรับรู้ได้ถึงความรู้สึกเจ็บปวดที่แล่นขึ้นมา พิษของงูกำลังกระจายในมือของเขา เส้นเลือดสีเขียวบนใบหน้าของเขาเต้นตุบ เขาถลึงตามองหลินชิงเวยและหันกายกลับไปหยิบดาบของตน “นางปีศาจ ดูว่าข้าจะสังหารเจ้าหรือไม่!”
หลินชิงเวยหัวเราะ “หากข้าเป็นท่าน และยังอยากจะรักษาชีวิตเอาไว้ เรื่องแรกที่ทำมิใช่สังหารข้า แต่ต้องตัดมือของตนเองก่อน”
หัวหน้าหน่วยมองมือของตน เส้นเลือดบนแขนเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีดำทีละนิ้วๆ เขาหลั่งเหงื่อเย็นเต็มหน้าผาก ถลึงตามองหลินชิงเวยด้วยความเหี้ยมโหดและเคียดแค้น แต่ขอเพียงเป็นคนที่มีประสบการณ์ต่างกระจ่างแจ้งดีว่าในสถานการณ์เยี่ยงนี้ หากต้องการรักษาชีวิตของตนย่อมต้องตัดมือของตนทิ้งข้างหนึ่ง หาไม่แล้วรอให้พิษงูกระจายทั่วร่าง คง
