คุกใหญ่ในศาลาว่าการของเมืองจิงโจวเป็นสถานที่โหดร้ายอย่างยิ่ง ข้างในทั้งหนาวทั้งอับชื้น ได้ยินว่าหากถูกจับเข้ามาขังในฤดูหนาวไม่เกินสามวันต้องหนาวตายอยู่ที่นั่น ประตูเหล็กนั้นราวกับถูกทำให้กลายเป็นน้ำแข็งส่งเสียงดังเคร้งๆ
ห่อผ้าเพียงชิ้นเดียวของหลินชิงเวยถูกยึดไปแล้ว หัวหน้าหน่วยผู้นั้นหยิบห่อผ้าของนางไปเก็บรักษาไว้ด้วยตนเอง เขาหันมาพูดยิ้มๆ กับคนทั้งสองว่า “พวกเจ้าเข้าไปลิ้มลองความทุกข์ของคุกนรกแห่งนี้เถิด”
หลังจากหัวหน้าหน่วยผู้นั้นออกไป เจ้าหน้าที่ผู้ถูกทุบตีผู้นั้นไหนเลยจะยอมจากไปง่ายดายเช่นนี้ เขาลากเครื่องมือทัณฑ์ทรมานออกมาเพื่อนำมาจัดการเซียวอี้และหลินชิงเวย
สายตาของเจ้าหน้าที่ตกอยู่บนร่างของหลินชิงเวย ดวงตาคู่นั้นกลิ้งกลอกไปมา เขาลูบคางและเอ่ยขึ้นว่า “ลากแม่นางน้อยผู้นั้นออกมาก่อน”
เจ้าหน้าที่ประจำเรือนจำเตรียมจะเปิดประตู เซียวอี้หัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง ใช้เชือกมัดเขาแทบจะไร้ประโยชน์ เขาทำให้เชือกขาดเป็นสองส่วนโดยไม่ต้องออกแรงด้วยซ้ำ “ข้าก็แทบจะทนรอไม่ไหวแล้วเหมือนกัน รีบเปิดประตูเถอะ ดูสิว่าครั้งนี้ข้าจะทำให้เจ้าตายได้หรือไม่”
เจ้าหน้าที่เห็นเช่นนั้นจึงอดที่จะลังเลใจไม่ได้ เด
