ิมทีเขาคิดว่าเซียวอี้ถูกมัดเอาไว้ ไม่มีทางที่จะตอบโต้เอาคืนเขาได้ ยามนี้มือทั้งคู่ของเซียวอี้ได้รับอิสระอีกครั้ง เขารู้ว่าตนเองไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเซียวอี้ เมื่อเป็นเช่นนี้ หากเปิดประตูคุกออกมาไม่เพียงไม่ได้ใช้ทัณฑ์ทรมานกับเขา ยังมีความเป็นไปได้ว่าคนทั้งสองจะหนีออกไปได้ด้วย
ยามนี้หลินชิงเวยดิ้นรนหาทางทำให้มือทั้งคู่หลุดจากเชือกที่มัดไว้เช่นกัน นางบีบนวดข้อมือของตนเอง เมื่อสักครู่ขณะที่เจ้าหน้าที่มัดมือนางนั้น มือทั้งสองของนางกำเป็นหมัดแน่นเพื่อให้มีช่องว่างระหว่างทั้งสองมือ ยามนี้ไม่ต้องใช้แรงเท่าใดนัก ก็ทำให้เชือกหลวมและหลุดออกจากกันได้
เจ้าหน้าที่กลืนน้ำลายลงคอ เขาแค่นหัวเราะเสียงเย็นพร้อมกับขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ช่างเถิด พวกเจ้าก็อยู่ที่นี่ให้ดีก็แล้วกัน! ตั้งแต่เข้าสู่ฤดูหนาวเป็นต้นมา ยังไม่มีใครถูกขังในคุกนี้ได้เกินสามวัน ข้าก็อยากจะดูเหมือนกันว่าพวกเจ้าจะทนได้สักกี่วัน!” เขาหันไปพูดกับเจ้าหน้าที่ประจำเรือนจำว่า “ไม่ต้องให้พวกเขากินข้าว ดูว่าพวกเขาจะหนาวตายหรือหิวตาย!”
ไม่ว่าจะหนาวตายหรือหิวตาย ขอเพียงตาย ก็ทำให้เจ้าหน้าที่ผู้นี้คลายโทสะได้ แม้การคลายโทสะนี้จะดูน่าสงสารอยู่สักหน่อย
