ก็ตาม
หลังจากเจ้าหน้าที่ผู้นั้นและเจ้าหน้าที่ประจำเรือนจำออกไปแล้ว ภายในห้องขังจึงเงียบสงบลง หลินชิงเวยปรับตัวได้รวดเร็วดียิ่ง นางเลือกนั่งลงมุมหนึ่งของเตียงหิน “ชีวิตนี้ของเซี่ยนอ๋องยังไม่เคยน่าเวทนาเช่นนี้กระมัง”
เซียวอี้พูดอย่างไม่สบอารมณ์ “ไม่ใช่เพราะเจ้าหรือ!”
หลินชิงเวย “อย่างไรท้องฟ้าก็มืดแล้ว รออีกสักหน่อยไม่เห็นเป็นไร”
แม้ปากเซียวอี้จะพูดด้วยโทสะ แต่ที่จริงแล้วเขาไม่ได้ร้อนใจ เขาจึงนั่งลงพักผ่อนเช่นกัน
ห้องขังเล็กๆ ห้องนี้หากนั่งอยู่เฉยๆ โดยไม่ขยับเขยื้อน เพียงไม่นานก็รับรู้ได้ถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมเข้าสู่กระดูก กระทั่งหลินชิงเวยที่สวมเสื้อคลุมเนื้อหนาก็ยังยากที่ต้านทานความหนาวเย็นได้
เพียงครู่เดียวนางถูมือทั้งคู่ของตน แล้วนำมาเป่าที่ริมฝีปาก การกระทำนั้นง่ายดายและไร้พิษสง แต่ราวกับทำให้ผู้คนที่พบเห็นล้วนอดไม่ได้ที่จะใจอ่อนลงสองส่วน
เซียวอี้มองนางค่อยๆ เป่ามือของตนเอง ทั้งต้องออกแรงและไม่ได้ผลเท่าใดนัก จึงยกมือขึ้นจับมือทั้งคู่ของนางกุมไว้ในฝ่ามือของตน
มือของหลินชิงเวยทั้งนิ่มและเรียบเนียนให้ความรู้สึกประดุจสัมผัสหยกเนื้อเย็นก็ไม่ปาน นางเป่าลมเองไม่ทำให้เกิดความอบอุ่นได้ แต่เ
