ซียวอี้กุมมือของนางกลับทำให้นางรู้สึกสบายตัวมากกว่า
หลินชิงเวยตกตะลึง รับรู้ได้ถึงกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งวิ่งผ่านจากมือของเซียวอี้เข้ามาสู่มือของตน ชัดเจนยิ่งนักว่าเขากำลังใช้พลังลมปราณขับไล่ความหนาวเย็นให้กับตน
เซียวอี้ยังไม่ลืมที่จะกล่าวสัพยอก “มือเล็กๆ นี้ทั้งหอมทั้งเนียน เวยเวย ไม่สู้เจ้ามาอยู่กับเปิ่นหวาง ต่อไปไม่ว่าจะฤดูหนาวหรือเดือนสิบสอง เปิ่นหวางล้วนอุ่นมือให้กับเจ้าชั่วชีวิต เป็นอย่างไรเล่า?”
ยามนี้ยังมีเวลาอีกพักหนึ่งกว่าฟ้าจะมืดลง หลินชิงเวยไม่ปรารถนาให้ตนเองเดินไม่ไหวเมื่อต้องออกจากที่นี่ จึงได้แต่อดทนอดกลั้น พลังลมปราณอันอบอุ่นสายนั้นวิ่งไปทั่วร่างของนาง ทำให้นางสบายตัวเหลือเกิน
ท้องฟ้าค่อยๆ โรยตัวมืดลง ภายในห้องขังจึงมืดตามไปด้วย หลินชิงเวยลุกขึ้นเมื่อเดินไปถึงข้างประตูห้องขัง นางยื่นมือไปจับแม่กุญแจที่อยู่ด้านนอก
นางหยิบเข็มเงินออกมาสามเล่มเสียบลงไปในแม่กุญแจนั้น ก่อนหน้านี้นางไม่เคยสัมผัสกับแม่กุญแจในสมัยโบราณเช่นนี้ แต่ตรองดูแล้วน่าจะใช้หลักการเดียวกัน ในแม่กุญแจจะต้องมีสิ่งใดติดอยู่ ขอเพียงทำให้สิ่งที่ค้างอยู่ข้างในโล่ง แม่กุญแจย่อมจะปลดได้เอง
หลินชิงเวยทำเช่นนี้เป็น
