ครั้งแรก แม้จะเสียเวลามากสักหน่อย แต่สุดท้ายอย่างไรก็ถือว่าทำสำเร็จ เมื่อได้ยินเสียงแม่กุญแจดีดตัวออกจากกัน เซียวอี้กล่าวว่า “ข้าจินตนาการไม่ออกจริงๆ เมื่อก่อนเจ้าเป็นกุลสตรีจากครอบครัวขุนนางใหญ่ เวลานี้ไฉนจึงทำได้ถึงขั้นนี้?” ตลอดทางที่ผ่านมา เรื่องที่หลินชิงเวยทำให้เซียวอี้ตกตะลึงพรึงเพริดนั้นมีนับไม่ถ้วน
นางไม่มีลักษณะเหมือนสตรีที่ถูกเลี้ยงดูอยู่ในวังหลวง!
ทำเรื่องลับๆ ล่อๆ เชี่ยวชาญเรื่องวางกับดัก ต้มตุ๋น!
หลินชิงเวยเปิดประตูห้องขังแล้วถามว่า “นี่เป็นเรื่องยากมากหรือไร?”
สตรีนางนี้เป็นคนสติปัญญาฉลาดเฉลียว นี่ไม่ใช่เรื่องแปลกอันใดเช่นกัน
หลังจากทั้งสองเดินออกจากห้องขังมาถึงทางออก ที่นั่นมีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่สองนายด้วยอากาศหนาวเย็นเกินไป พวกเขาทั้งสองคนจึงต้มสุราดื่มพร้อมกับกินถั่วลิสง คิดไม่ถึงว่าหลินชิงเวยและเซียวอี้จะเดินออกมาอย่างเปิดเผยเช่นนี้
เจ้าหน้าที่อย่างไรก็มีความรับผิดชอบในหน้าที่ หนึ่งในนั้นเห็นเหตุการณ์เช่นนี้จึงลุกพรวดขึ้น ยกมือขึ้นจะไปหยิบดาบที่แขวนอยู่บนกำแพง ทางหนึ่งร้องตะโกนลั่น “โจรชั่วบังอาจนัก ถึงกับกล้าแหกคุก!”
เพียงแต่ดาบของเขายังไม่ได้ดึงออกมา เซียวอี้พลันเหินกายขึ้นยกเท้าถีบท
