ั้งคนทั้งดาบออกไปพร้อมกับซัดเจ้าหน้าที่ผู้นั้นจนหมดสติด้วยหมัดเดียว
เจ้าหน้าที่อีกคนตกใจเสียจนยืนทึ่มทื่อ ในปากของเขายังมีถั่วลิสงอยู่ ไม่รู้ว่าควรจะคายออกมาหรือกลืนลงไปดี
เซียวอี้ถามขึ้น “จะให้ข้าลงมือหรือเจ้าลงมือเอง?”
เจ้าหน้าที่ได้สติกลับมารีบกล่าวว่า “ข้าลงมือเอง!” พูดแล้วเหลือกสองตาขึ้นฟ้าแล้วฟุบลงกับโต๊ะแสร้งทำเป็นหมดสติ
คนทั้งสองเดินออกจากคุก ด้านนอกลมหนาวพัดกรู ไม่เห็นเงาร่างคนบนถนนแม้แต่คนเดียว ทั้งสองเดินอยู่บนถนน ดูน่าเวทนาอยู่บ้างจริงๆ
“เวลานี้ต้องกลับไปหยิบสิ่งของของเจ้า?”
“นั่นย่อมแน่นอน”
ยามนี้เรือนหลังหนึ่งในตรอกไม่ไกลจากที่นี่นัก มีแสงสว่างสีเหลืองนวลปรากฏอยู่ สตรีออกเรือนแล้วนางหนึ่งนั่งอยู่กลางเรือน มองสิ่งของที่เทออกมาจากห่อสัมภาระ นอกจากสิ่งของที่บรรจุในขวดเหล่านั้นแล้ว ยังมีเงินอีกถุงหนึ่ง นางจึงรู้สึกยินดียิ่ง
มือทั้งคู่ของนางประคองเงินเหล่านั้นหันไปพูดกับบุรุษที่อยู่ด้านข้างด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้า “สิ่งของเหล่านี้ล้วนได้มาจากการค้นตัวคนต่างถิ่นสองคนนั้นหรือ?”
และบุรุษที่นั่งอยู่ข้างกายนางก็คือหัวหน้าหน่วยเมื่อยามกลางวันนั่นเอง เขาเห็นเงินแล้วไม่เพียงมีสีหน
