้าละโมบยังกล่าวอย่างกระหยิ่มใจว่า “เป็นคนตัวเปล่าโง่เขลาสองคน ถึงกับกล้าเป็นอริกับขุนนางในท้องที่จึงต้องมีจุดจบเช่นนี้ ใต้เท้าท่านเจ้าเมืองมีเงินทองมากมายไม่ขาดแคลน เงินเหล่านี้เราเก็บเอาไว้ใช้เองเถิด”
สตรีนางนั้นพูดเสียงสูงด้วยความยินดี “ท่านพี่ ท่านช่างร้ายกาจยิ่งนัก! ต่อไปต้องนำสิ่งของเหล่านี้กลับมาบ้านมากหน่อยจึงจะดี ท่านทำงานให้ท่านเจ้าเมือง เขาย่อมไม่ใจจืดใจดำกับท่าน!”
ระหว่างที่สองสามีภรรยากำลังพูดคุยกัน พลันมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
สตรีนางนั้นหันมามองบุรุษข้างกาย “ค่ำมืดดึกดื่นเช่นนี้ ยังมีใครมาเรือนของเราอีก?”
