พัวพันจนยากจะปลีกตัวได้
มีข้ารับใช้คนหนึ่งวิ่งเข้ามาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “แย่แล้ว ด้านล่างภูเขามีคนชุดดำมากมาย!” เขาเพิ่งจะพูดจบ อาวุธลับสีดำก็แทงเข้าไปในลูกกระเดือกของเขา เขาร้องอึกอักสองคำแล้วล้มลงบนพื้น
ด้านหลังมีเงาร่างของคนชุดดำเหินกายขึ้นมาบนภูเขาราวกับค้างคาวในยามราตรีอย่างไรอย่างนั้น ท่ามกลางแสงสว่างจากคบไฟเสียงฆ่าฟันดังต่อเนื่อง โจรภูเขาเหล่านั้นล้วนเป็นวรยุทธ์เพียงผิวเผิน คนชุดดำเหล่านั้นล้วนเป็นยอดฝีมือจึงสังหารพวกเขาราวกับมด
ภายในเวลาเพียงไม่นานคนทั้งหมดของโจรภูเขาถูกสังหารตายหมด
เซียวอี้ผลัดมาสวมอาภรณ์รัดกุมสีดำทั้งชุด เปลวไฟลุกไหม้รังโจร สายลมอันเหน็บหนาวที่พัดผ่านทำให้ไฟลุกโหมขึ้น พัดชายอาภรณ์และเส้นผมบนหัวไหล่ของเขาปลิวสะบัด ใบหน้าคมสันของเขาปรากฏให้เห็นความร้ายกาจสองส่วน
คนชุดดำด้านหลังทั้งหมดต่างรอคำสั่ง หัวหน้าของพวกเขาคุกเข่าข้างเดียวลงบนพื้น กล่าวด้วยน้ำเสียงขึงขังว่า “ข้าน้อยมาช้า ขอท่านอ๋องลงโทษด้วย!”
เซียวอี้โยนคบไฟในมือลงไปในทะเลเพลิง “องครักษ์ลับของเซียวจิ่นสังหารหมดแล้วหรือไม่?”
“ทั้งหมดแปดคน สังหารหมดแล้วขอรับ”
คืนนั้นหลังจากหลินชิงเวยออกมาจาก
