ามนั้นสถานการณ์คับขัน มือสังหารต้องพิษผงสลายกระดูกของข้า แล้วยังมาเจอกับโจรภูเขาอีก มือสังหารเห็นข้าไม่อยู่ที่นั่นจึงไม่ไล่ล่าสังหาร กลับเลือกที่จะถอยร่น อย่างไรท่านก็เป็นบุรุษคนหนึ่ง ถูกแบกขึ้นภูเขาไปก็ไม่เสียเปรียบอันใด แต่ข้าเป็นสตรีหากถูกแบกขึ้นไปบนภูเขา ผลลัพธ์ย่อมแตกต่างกัน หากข้าถูกจับไปบนรังโจรพร้อมกับท่านด้วย ก็จะเป็นภาระและเพิ่มความยุ่งยากให้กับท่าน”
เซียวอี้คับข้องใจยิ่งนัก ทั้งมีโทสะอย่างมาก แต่กลับทำอะไรสตรีนางนี้ไม่ได้จริงๆ นางพูดถูกต้อง ขอเพียงเป็นคนมีสติปัญญาคนหนึ่งล้วนต้องเลือกทำเช่นเดียวกับนาง เซียวอี้พูดอย่างมีน้ำโห “เจ้าเป็นเพียงสตรีรักตัวกลัวตายคนหนึ่ง!”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วพูดอย่างเห็นขัน “ข้าเพียงแต่เป็นคนรู้จังหวะเวลาเท่านั้น” นางตบๆ มือของเซียวอี้แล้วเหลือบตามองอาหารบนโต๊ะ “นี่ไงเล่า เตรียมอาหารหนึ่งโต๊ะเพื่อต้อนรับท่าน ยังไม่นั่งลงกินข้าว อาหารจะเย็นหมดแล้ว”
เซียวอี้มองไปอีกครั้ง เห็นว่าอาหารบนโต๊ะยังพอจะฝืนๆ นับได้ว่าพรั่งพร้อม หลินชิงเวยคนเดียวกินอาหารไม่มากเช่นนี้เด็ดขาด กลับดูเหมือนตั้งใจเตรียมไว้ให้เขา เขาหรี่ตามองหลินชิงเวยด้วยแววตาพิจารณา “เจ้ารู
