เดินทางต่อเอง เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางจะจับตัวเจ้าไม่ได้หรือ? หืม?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วหัวเราะขบขัน “จะเป็นไปได้อย่างกัน หากท่านอ๋องมีใจที่จะตามหาข้า ข้าไหนเลยจะหนีรอดไปได้จริงหรือไม่? ยามนี้ท่านอ๋องมิใช่ตามตัวข้าพบแล้วหรือไร?” นางถามขึ้นด้วยท่าทีของคนมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น
เซียวอี้ขบฟันพูดว่า “เจ้าบอกมาว่าบัญชีนี้เปิ่นหวางควรทำอย่างไรกับเจ้า?”
หลินชิงเวยพิจารณาชุดดำที่เซียวอี้สวมอยู่แล้วพลันแจ่มแจ้งแก่ใจ นางพูดกลั้วหัวเราะว่า “ดูท่าแล้ว โจรภูเขาเหล่านั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของท่าน ต่อให้ท่านไม่มีกำลังเสริม พวกเขาก็ทำอะไรท่านไม่ได้ ท่านบอกมาสิว่าท่านคิดจะคิดบัญชีอะไรกับข้า?”
เซียวอี้ “เจ้ากล้าทิ้งเปิ่นหวางแล้วหนีไปคนเดียว ซ้ำเติมผู้อื่น! อย่างไรเล่า หากเปิ่นหวางหาเจ้าไม่พบ เจ้ายังคิดจะทิ้งเปิ่นหวางกลางทางเพื่อไปตามหาเซ่อเจิ้งอ๋องด้วยตัวเอง เจ้าวางแผนให้ตนเองเช่นนี้ เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางจะยอมให้เจ้าได้สมปรารถนาหรือ?”
หลินชิงเวยได้ยินเช่นนั้นจึงหัวเราะเสียงต่ำ “ลำดับแรกคนที่มือสังหารต้องการสังหารคือท่าน ไม่ใช่ข้า นี่พูดขึ้นมาแล้วยังเป็นภัยที่ท่านหามาตั้งแต่ครั้งอยู่ในเมืองหลวง หรือยังจะกล่าวโทษข้า? ย
