คนชุดดำที่อยู่ข้างหลังไม่ได้มีสภาพดีไปกว่ากันสักเท่าใด ชนกันไปมาตลอดเส้นทาง ความเร็วเริ่มแผ่วลงเรื่อยๆ
ไม่รู้ว่าผืนป่าแห่งนี้มีอาณาบริเวณกว้างเพียงใด เมื่อใดจึงจะถึงจุดสิ้นสุด ต่อมาสายตาของหลินชิงเวยพลันเห็นแสงไฟ แสงไฟนั้นเล็กราวกับแสงไฟจากหิ่งห้อยก็ไม่ปาน มันลอยค้างอยู่กลางอากาศเสมือนโคมไฟที่ส่องทางสว่าง
แต่เมื่อค่อยๆ เข้าไปใกล้มากขึ้น หลินชิงเวยจึงเพิ่งเห็นชัดเจนว่า ดวงไฟนั้นหาใช่แขวนค้างอยู่กลางอากาศ ชัดเจนยิ่งนักว่ามันพุ่งลงมาจากภูเขาด้านบน
คบไฟเหล่านั้นถูกคนยกขึ้นสูงในมือ พวกเขามือหนึ่งถือดาบเล่มใหญ่ พุ่งทะยานลงมาด้านล่างพร้อมกับร้องตะโกนว่า “ฆ่า—“
หลินชิงเวยหางตากระตุก ได้ยินเซียวอี้เอ่ยขึ้นว่า “ช่างเป็นฝนที่ตกลงมาบนหลังคาบ้านที่กำลังรั่วโดยแท้ โจรภูเขาเหล่านี้ไม่มีการค้าทำ กระทั่งวัวตัวเดียวก็จะปล้น”
อย่างไรสิ่งที่ได้พบเห็นและรู้มาของเซียวอี้ย่อมกว้างขวางกว่าหลินชิงเวย เมื่อเห็นสถานการณ์เยี่ยงนี้เขาจึงวิเคราะห์ออกมาได้อย่างรวดเร็วว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น
ดูท่าแล้วตั้งแต่นางทะลุมิติข้ามมาล้วนมีชีวิตที่ราบรื่นเกินไปกระมัง ยามนี้เมื่อออกมาข้างนอกไม่ว่าเรื่องเลวร้ายอันใดล้วนบังเกิดขึ้นกับ
