้เช่นนี้เซียวอี้จับจ้องสายตามองไปอีกครั้ง เขาพบว่าที่นั่งข้างตนเองที่หลินชิงเวยนั่งอยู่เหลือเพียงความว่างเปล่า ดวงตาของเขาแทบจะถลนออกมาพร้อมกับก่นด่าทั้งขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หลินชิงเวย เจ้าถึงกับทิ้งเปิ่นหวางแล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวเชียวหรือ!”
หลินชิงเวยแสดงท่าทางของผู้บริสุทธิ์ มีภัยรออยู่ข้างหน้า นางจะให้ตนเองเสียเปรียบได้อย่างไรกัน ดังนั้นจึงได้แต่หาที่หลบก่อน อีกทั้งเมื่อวัวสีดำเห็นแสงไฟนั้นความเร็วของมันจึงลดลง นางจึงกระโดดลงจากรถม้า ร่างของนางกระแทกกับพื้นอย่างหนักจนต้องสูดปากด้วยความเจ็บปวด มือทั้งสองและเท้าทั้งสองถูกเสียดสีไม่เบาทีเดียว
เคราะห์ดีที่ผืนป่าแห่งนี้มีแสงสว่างไม่มากนัก ร่างของนางจึงกลิ้งออกไปไกล ยิ่งไกลเท่าใดยิ่งดี สุดท้ายไปซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ต้นใหญ่เป็นผลสำเร็จ
เซียวอี้หนอเซียวอี้ เป็นถึงเซี่ยนอ๋อง วรยุทธไม่อ่อนด้อย หลินชิงเวยไม่เชื่อว่าเขาจะรับมือกับโจรภูเขากระจอกเหล่านั้นไม่ได้
เดิมทีเซียวอี้คิดจะกระโดดลงจากรถม้าเช่นกัน แต่เขายังไม่ทันได้ทำเช่นนั้นก็เห็นว่าโจรภูเขาเหล่านั้นวิ่งลงมาจากภูเขาพร้อมกับถือคบไฟล้อมเขาเอาไว้แล้ว
แสงไฟนั้นส่องใบหน้าของเขา แม้จะไม่ชัดเจน
