คำพูดเพียงประโยคเดียวหยุดฝีเท้าของเซียวอี้ได้สำเร็จ สายตาของเขาเสมือนแสงไฟในตะเกียง จดจ้องใบหน้าของหลินชิงเวย
เซียวอี้ยินยอมเดินไปยังมุมกำแพงในที่สุด เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “ถือว่าเจ้าเหี้ยมโหด”
สุดท้ายหลินชิงเวยปรุงยาถอนพิษใส่ลงไปในน้ำให้เขาดื่มลงไป ยามดึกหลินชิงเวยนอนอยู่บนเตียงเตาอย่างเป็นสุข แม้จะเป็นค่ำคืนอันยาวนานที่เต็มไปด้วยความเหน็บหนาวก็ตาม สำหรับเซียวอี้ซึ่งเป็นผู้ฝึกยุทธแล้วไม่ถือเป็นเรื่องลำบากอันใดเช่นกัน
ทว่าถือเป็นโชคดีที่เขานั่งขัดสมาธิพิงมุมกำแพงหลับตาพักผ่อน ไม่ได้สอดตัวเข้าไปในผ้าห่มนอนอยู่บนเตียงเตาแล้วหลับลึกเช่นหลินชิงเวย กลางดึกเขาได้ยินเสียงเคลื่อนไหวอยู่ภายนอกเรือน จึงลืมตาทั้งคู่ขึ้นท่ามกลางความมืด
หลังจากนั้นไม่นานชิงหลันที่อยู่ในอ้อมกอดของหลินชิงเวยก็ส่งเสียงของการป้องกันตัวดังฟ่อๆ ออกมา หลินชิงเวยจึงลุกขึ้นมานั่ง นางรีบลงจากเตียง หยิบปิ่นหยกที่นางใช้รวบผมวางลงบนโต๊ะ แน่นอนแล้วว่าคืนนี้คงไม่ได้อยู่กันอย่างสงบสุข หากด้วยเหตุนี้ต้องทำให้สองสามีภรรยาครอบครัวชาวนาต้องได้รับความเสียหายอันใด ปิ่นหยกอันนี้เป็นของชั้นดีนำไปขายแลกเปลี่ยนเป็นเงินได้ ต่อให้นำเงินมาสร้างเร
