ือนใหม่ก็ยังพอมีเหลือเฟือ
หลินชิงเวยและเซียวอี้ออกจากเรือนหลังนี้อย่างรวดเร็ว ไหนเลยจะคิดว่าจะเผชิญหน้ากับคนที่ติดตามมาเหล่านั้น ทั้งสองฝ่ายต่างตะลึงงัน ต่อมาอีกฝ่ายดึงดาบออกมาฟาดฟันใส่เซียวอี้ทันที
พวกเขาต้องการสังหารเซียวอี้จริงๆ หาไม่แล้วเหตุใดจึงไล่ล่าตามมาไม่ยอมเลิกราเช่นนี้
วรยุทธของเซียวอี้ไม่สามัญเช่นกัน เขาล้มคนชุดดำได้คนหนึ่ง พลิกมือกลับมาแย่งกระบี่ในมือของคนชุดดำ ต่อมาเขาลากตัวหลินชิงเวยเข้ามาและทาบคมกระบี่ยาวลงบนลำคอของหลินชิงเวย
นี่เป็นการข่มขู่โดยไม่ต้องเอ่ยวาจา ส่งผลให้คนชุดดำทั้งหมดที่อยู่นั่นถึงกับชะงักงัน พวกเขาไม่กล้าวู่วาม แขนของเซียวอี้โอบผ่านหน้าอกของนาง กดหัวไหล่ของนางเอาไว้ เขาพูดเสียงต่ำข้างหูว่า “ยามนี้เจ้าเป็นยันต์คุ้มภัยของข้า พวกเราออกไปทางภูเขาด้านหลัง”
หากเป็นเมื่อก่อน ไม่ว่าเซียวอี้จะเป็นหรือตายหลินชิงเวยไม่แม้แต่จะกะพริบตาสักครั้ง ทว่ายามนี้แตกต่างออกไป เซียวอี้ล่วงรู้ความลับของอวิ๋นหนานอ๋องไม่น้อย มีเขาร่วมเดินทางลงใต้ไปด้วย โอกาสที่จะตามหาตัวเซียวเยี่ยนพบยิ่งมีมากขึ้น
ยามนี้พวกเขาทั้งสองถือได้ว่าลงเรือลำเดียวกันแล้ว และมีผลเสียผลดีเฉกเช่นเดียวกัน
