อยู่ข้างเตียง ต่างร้องลั่นด้วยความตกใจ
“เจ้า เจ้า เจ้า… อ๊าๆๆ ช่างหน้าไม่อายนัก ถึงกับซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงของข้า!”
คนทั้งสองปัดฝุ่นบนเสื้อผ้าออกราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
หลินชิงเวยวิ่งออกมาด้วยอารมณ์แจ่มใสเบิกบาน ยามเมื่อเข้าพักโรงเตี๊ยมแห่งนั้นถูกคุณชายผู้นั้นใช้วาจาจาบจ้วง ยามนี้นับว่าได้เอาคืนบ้างแล้ว
เพียงแต่เซียวอี้ดูแล้วเหมือนธาตุร้อนกำเริบ เขาลากหลินชิงเวยวิ่งไม่หยุดด้วยร่างกายที่ตึงเครียด ด้านหลังพวกเขามีคนชุดดำไล่ตามมาอย่างไม่ยอมเลิกรา พวกเขาพบคนทั้งคู่อย่างรวดเร็วถึงกับไล่ล่าอยู่ข้างหลังอย่างเอาเป็นเอาตาย
เมืองแห่งนี้มีตรอกซอกซอยมากมาย เส้นทางคดไปเลี้ยวมาแยกทิศทางไม่ออก เซียวอี้และหลินชิงเวยจึงได้แต่เล่นซ่อนหาอยู่ในตรอกซอกซอยกับอีกฝ่าย
วิ่งไปวิ่งมาไม่รู้ว่าไปถึงที่ใดแล้ว หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมอง ดีเยี่ยม แมวตาบอดผู้นี้ถึงกับวิ่งเข้ามาในซอยตัน
หลินชิงเวยช้อนตาขึ้นมองแล้วพบว่าซอยนี้แตกต่างจากซอยอื่นอยู่บ้าง เรือนด้านหลังนี้มิใช่เรือนด้านหลังของชาวบ้านธรรมดาสามัญ แต่เป็นเรือนหลังใหญ่ ในซอยนั้นมีประตูด้านหลังบานหนึ่ง บนชั้นสองมีป้ายผ้าผืนหนึ่งแขวนเขาไว้ ข้างบนนั้นเขียนคำว่า “อาบน้ำ”
