าลงมองขาทั้งคู่ของตน เห็นเพียงขนหน้าแข้งบนขาทั้งคู่ของตนแนบติดไปกับผิว
เขาอยากเดินออกไปจริงๆ ให้สตรีช่างนินทาเหล่านั้นดูเสียหน่อยว่าอะไรเรียกว่าบุรุษที่แท้จริง!
คิดอีกที เฮ้อ แล้วไปเถอะ
ไม่อย่างนั้นอีกประเดี๋ยวย่อมต้องถูกตราหน้าว่าเป็นคนโรคจิต ลามก
เซียวอี้อาบน้ำด้วยความอดทนอีกครู่ใหญ่ มีคนเคาะประตูห้องของเขา เขาหันมาเห็นหลินชิงเวยยืนอยู่ด้านนอก นางยื่นอาภรณ์ให้เขาชุดหนึ่ง “สวมอาภรณ์นี้ซะ”
เซียวอี้รับมาดูแล้วถึงกับหางตากระตุก เขาถลึงตามองหลินชิงเวย “เจ้าถึงกับให้เปิ่นหวาง…ให้ข้าสวมอาภรณ์ของสตรีเชียวหรือ?”
หลินชิงเวย “นี่เป็นเพียงแผนการในการรับมือชั่วคราวเท่านั้นเอง ท่านคิดจะเดินออกไปก็ถูกจับหรือเพื่อสลัดหนอนที่ตามก้นอยู่เล่า? เร็วเข้า อย่างไรอาภรณ์ก็อยู่ในมือท่านแล้ว หากยังลังเลอีก อีกประเดี๋ยวถูกคนพบเข้าว่าท่านขโมยอาภรณ์ของผู้อื่น ท่านจะไม่ได้ออกไปจากที่นี่”
“…” เซียวอี้สูดลมหายใจลึกๆ เฮือกหนึ่ง “อาภรณ์นี้ยังเป็นของที่เจ้าไปขโมยมา…”
ก่อนหน้านี้เข้ารู้สึกว่าสตรีนางนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยม ทว่าคิดไม่ถึง สตรีนางนี้ไยมีอุปนิสัยเช่นนี้? นี่เพิ่งจะออกมานานแค่ไหนเชียว หัดท
