ำเรื่องไม่ดีเสียแล้ว! นี่ไหนเลยจะยังเป็นบุตรีสายตรงของจวนมหาเสนาบดี เจาอี๋ในวังหลวงคนนั้น?
ดูเหมือนเมื่อออกมาท่องยุทธภพ นางยังปรับตัวได้ดีกว่าตน!
บนร่างของหลินชิงเวยสวมอาภรณ์สีเขียวลายดอกที่ทำมาจากเศษผ้าเช่นกัน นางกำลังยืนเอามือไพล่หลังรอคอยอยู่ด้านนอกด้วยความอดทน บนศีรษะมีปิ่นปักผมเรียบๆ ของสตรีอันหนึ่ง สะอาดสะอ้านและเรียบง่าย แต่เมื่อมีคนเดินผ่านไปหันมามองนาง นางล้วนหันไปยิ้มตอบให้อย่างเปิดเผย
พลันมีเสียงสตรีร้องขึ้นด้วยความตกใจจากบ่อน้ำด้านนั้น “เสื้อผ้าเล่า? เสื้อผ้าของข้าไปไหน?”
สตรีอีกนางหนึ่งที่อยู่ใกล้เคียงพูดเสริมขึ้นว่า “ไอหยา ของข้าก็หายไปด้วย!”
หลินชิงเวยเคาะประตูห้องอีกครั้ง พูดเสียงลอดไรฟันเพียงประโยคเดียว “หากยังไม่เร่งมือก็จะถูกพบเข้าแล้วนะ”
ทันทีที่สิ้นเสียง เซียวอี้ก็เปิดประตูห้องออกด้วยโทสะ รูปร่างสูงใหญ่ของเขายืนอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเวย ถลึงดวงตาย่ำแย่คู่หนึ่งมองมา
หลินชิงเวยมองประเมินเขาตั้งแต่ศีรษะจดปลายเท้ารอบหนึ่ง พูดขึ้นด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “ไม่เลว แม้เสื้อผ้าจะสั้นไปสักหน่อย แต่ยังพอฝืนๆ บดบังความขี้ริ้วไปได้” สายตาของนางตกลงมาบนหน้าอกขอ
