องชั้นดีให้ข้าห้องหนึ่ง”
เขาแซงคิวเซียวอี้และหลินชิงเวยด้วยใบหน้ายโสโอหัง เพียงแต่เมื่อสายตากวาดผ่านมาเห็นหลินชิงเวยพลันอดที่จะมองใบหน้าหลินชิงเวยอีกครั้งไม่ได้ สายตานั้นปรากฏรอยยิ้มหยอกเย้าขึ้นเล็กน้อย แล้วจึงหันไปมองเซียวอี้ที่อยู่ด้านข้าง “คุณชายทั้งสองท่านนี้ อ้อไม่สิ แม่นางน้อยท่านนี้มาเปิดห้องกับผู้อื่นเช่นกันหรือ?”
บนร่างของหลินชิงเวยสวมอาภรณ์ผ้าสำลีของหนุ่มน้อย แต่การจะมองออกว่านางเป็นสตรีนางหนึ่งไม่ใช่เรื่องยากเช่นกัน ผิวพรรณของนางขาวนวลเนียน ติ่งหูยังมีรอยเจาะหู อีกทั้งใบหน้าของนางเป็นบุรุษหรือสตรีนั้นไม่ยากแก่การแยกแยะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากเป็นบุรุษอันธพาลเจ้าชู้เสเพลที่ผ่านสตรีมานับไม่ถ้วนประเภทนี้ ยิ่งไม่อาจรอดพ้นสายตาของพวกเขาไปได้ เพียงแต่หลินชิงเวยสวมอาภรณ์ของบุรุษเพื่อความสะดวกในการเดินทาง ต่อให้ถูกมองออกว่าเป็นสตรีก็ไม่ใช่เรื่องประดักประเดิดอันใด
หลินชิงเวยหรี่ตามองบุรุษเสเพลและพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มว่า “พวกข้าเป็นคนสัญจรผ่านมา ไม่มีอุปนิสัยเช่นคุณชายท่านนี้ เพียงแต่คนหนุ่มยังคงต้องควบคุมตนเองสักหน่อย ข้าดูคุณชายลมหายใจลอยแผ่ว ภายนอกดูแข็งแรง ทว่าภายในกลับอ่อนแอเกรงว่า
