ร่างกายของท่านใกล้จะเหลือเพียงความว่างเปล่าแล้ว”
คุณชายผู้นั้นไม่โมโห ทว่ากลับหัวเราะ “หึ ยังเป็นคนปากคอเราะรายผู้หนึ่ง”
สตรีในอ้อมกอดเป็นสตรีหน้างดงามเปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนนางหนึ่ง เมื่อได้ยินวาจาเช่นนั้นจึงทุบกำปั้นลงบนอกของเขา พร้อมกับพูดเสียงแง่งอน “ท่านชมชอบผู้อื่นแล้วใช่หรือไม่? ในเมื่อเป็นเช่นนี้บ่าวขอลาก่อน จะได้ไม่อยู่ขวางหูขวางตาเรื่องดีๆ ของคุณชาย”
คุณชายผู้นั้นรีบกล่าววาจาปลอบประโลม ชำระเงินค่าห้องรับกุญแจห้องพร้อมพูดกับหลงจู๊ว่า “รีบส่งน้ำร้อนขึ้นไปหนึ่งถังและเตรียมอาหารชั้นดีของร้านเจ้ามาด้วย” หลงจู๊รับคำ เขาจึงโอบกอดสตรีรูปร่างบอบบางราวไร้กระดูกขึ้นบันไดไป
หลินชิงเวยมองเงาร่างด้านหลังของสองคนนั้น ได้ยินคนที่นั่งกินอาหารอยู่ในร้านส่ายหัวกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “ ไม่รู้ว่าไปล่อลวงหญิงออกเรือนบ้านใดมาหาความสุข”
แท้จริงแล้วในยุคสมัยโบราณเปิดเผยเช่นนี้ ทันทีที่สบตาก็เปิดห้อง
ต่อมาเซียวอี้และหลินชิงเวยขึ้นบันไดไปชั้นสองของโรงเตี๊ยมเช่นกัน บังเอิญอย่างยิ่งว่าห้องของพวกเขาอยู่ติดกับห้องของคุณชายผู้นั้น ทั้งสองต่างรีบเร่งกินอาหารมื้อเที่ยง เซียวอี้กลับห้องของตนเอง จากนั้นยังไม่ทันรอให้
