หลินชิงเวยขึ้นเตียงเพื่อพักผ่อน เซียวอี้มาเคาะประตูห้องอย่างกะทันหัน ไม่รอให้หลินชิงเวยตอบคำก็ใช้กำลังภายในซัดดาลประตูจนหักแล้วเผ่นแผล็วเข้ามาในห้อง
เขาหันมามองหลินชิงเวยด้วยดวงตาเปื้อนยิ้ม ทว่าสีหน้ากลับมีความเคร่งเครียดสองส่วน “สุนัขไล่ตามมาอีกแล้ว พวกเขาตามกลิ่นของเจ้ามาตลอดทางหรือไร”
หลินชิงเวยตะลึงงันและรีบเร่งเดินมาถึงข้างๆ ประตูมองลอดช่องประตูออกไปดูด้านนอก เห็นคนชุดดำหลายคนเข้ามาในโรงเตี๊ยมและยืนไต่ถามอยู่ที่โต๊ะเก็บเงินของหลงจู๊
คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะมีความอดทนเช่นนี้ เดินทางออกมาไกลเช่นนี้เดิมทีคิดว่าสลัดพวกเขาหลุดเนิ่นนานแล้ว ทว่าถึงกลับไล่ตามมาทันอีก
นางและเซียวอี้อยู่ด้วยกันย่อมไม่จำเป็นให้องครักษ์ลับเหล่านั้นสะกดรอยตามอีก อยู่กับเซียวอี้โดยเปิดอกพูดจากันย่อมดีกว่าเล่นซ่อนหากับพวกเขามากมายนัก
ที่สำคัญที่สุดก็คือนางไม่ปรารถนาให้เซียวจิ่นพบว่านางและเซียวอี้เดินทางร่วมกัน การทำเช่นนั้นไม่ส่งผลดีอันใดต่อนางและเซียวอี้
องครักษ์ลับเหล่านี้แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือ ความสามารถในการแกะรอยเหนือธรรมดา ชัดเจนยิ่งนักว่ามิได้เอาแต่นั่งรอคอย เซียวอี้เอ่ยขึ้นว่า “แม้แต่คนของข้าก็ไม่อาจรั้ง
