พวกเขาไว้ได้ เซ่อเจิ้งอ๋องรู้หรือไม่ว่าข้างกายฝ่าบาทยังมีคนเช่นนี้อยู่กลุ่มหนึ่ง?”
หลินชิงเวยสงบใจอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่สู้ท่านเป็นห่วงตัวเองก่อนเถิด”
เซียวอี้หัวเราะ “ก็ใช่ หลานชายตัวน้อยของข้าผู้นั้น แม้กระทั่งในฝันก็ยังปรารถนาให้ข้าตาย พวกเราหนี” พูดแล้วก็ยื่นแขนออกมาโอบรอบเอวหลินชิงเวย ทั้งยังไม่ลืมหยิบห่อผ้าของหลินชิงเวย หันกลับมาก็พุ่งกายออกไปทางหน้าต่าง
เขาอุ้มหลินชิงเวยเปิดหน้าต่างและกระโดดลงไปทันที
เพียงแต่เมื่อกระโดดออกไปแล้วกลับมิได้ลงสู่พื้นในทันที เขาพลันยื่นแขนอีกข้างหนึ่งเกาะกรอบหน้าต่างเอาไว้อย่างไม่กินแรงอันใด คนทั้งคนค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ ขาทั้งคู่เหยียบอยู่บนกรอบหน้าต่างของห้องข้างๆ
ลำพังแขนข้างเดียวเขาก็สามารถรับน้ำหนักของตนเองและหลินชิงเวยเอาไว้ได้ จากนั้นพุ่งเข้าไปในห้องข้างๆ ทางหน้าต่างเช่นกัน เขาทำทุกอย่างแผ่วเบาที่สุดด้วยไม่ต้องการทำให้คนในห้องตื่นตระหนก เพียงพริบตาเดียวก็ลงสู่พื้นแล้วหันกายพร้อมกับปิดหน้าต่างกลับไป
