เซียวอี้ยกมือทั้งคู่กอดอกเอนกายพิงไปกับผนังของถ้ำ ณ ขอบฟ้าเห็นสีขาวรางๆ มาตรว่าอีกไม่นานฟ้าก็จะสว่างแล้ว เขาสูดลมหายใจ “พาเจ้าออกมาไม่ง่ายดายเลย” พูดแล้วก็ยกมือขึ้นกอดอกเสแสร้งทำท่าน่าสงสาร “จะต้องเป็นเพราะข้าใช้กำลังมากเกินไปเป็นแน่ ทำให้ยามนี้ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายเนื้อสบายตัวนัก ดูเหมือนพิษจะกำเริบ ไม่สู้เจ้าให้ยาถอนพิษแก่ข้าอีกครั้งหนึ่ง?”
หลินชิงเวยตวัดสายตาเหลือบมองเขาแล้วหัวเราะออกมาพรืดหนึ่ง “ท่านจะกินยาส่งเดชไม่ได้ หลังจากนี้เจ็ดวัน ท่านจึงจะกินยาอีกครั้งได้ ไม่ต้องรีบร้อน”
เซียวอี้เหยียดกายขึ้นยืนตรง ก้าวเท้าเดินออกไปจากถ้ำ หลินชิงเวยตามมาด้านหลังเอ่ยขึ้นว่า “ที่นี่มันคือสถานที่ใดกัน?”
เซียวอี้ “เจ้าไม่แจ่มแจ้งแม้แต่สถานที่อันใดก็ยังกล้าหาญเดินทางไปหนานเจียงเพียงคนเดียว?”
“ดังนั้นข้ามิใช่ประเมินกำลังความสามารถของตนแล้วหรือไร จึงตัดสินใจพาท่านไปด้วยกัน”
“ฮึ” เซียวอี้เดินไปถึงพื้นที่ราบ เขายื่นนิ้วเข้าไปในปากแล้วผิวปากครั้งหนึ่ง ไม่นานนักก็เห็นม้าสองตัววิ่งกุบกับๆ มาจากภูเขาอีกด้านหนึ่ง
หลินชิงเวยหรี่ตาลงพลันกระจ่างแจ้งในใจ คนผู้นี้ได้เตรียมการเอาไว้แต่แรกแล้ว พาตัวนางผ่านเส้นทางลับมาถึงสถ
