านที่แห่งนี้เพื่อหลีกเลี่ยงความยุ่งยากทั้งปวง
ดังนั้นพวกเขาไม่เสียเวลาอีกต่อไป คนทั้งสองควบม้าออกจากสถานที่แห่งนี้
จากเมืองหลวงถึงเมืองถัดไปทางทิศใต้เป็นระยะทางหลายสิบลี้ ฟ้าสว่างแล้วคาดว่าอีกไม่นานก็จะเป็นเวลายามเที่ยง
เซียวอี้พาหลินชิงเวยไปถึงโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่งอย่างคุ้นเคยลู่ทางดี เขาเปิดห้องสองห้อง ลูกค้าที่เข้ามาเปิดห้องพักค้างแรมในยามกลางวันมีค่อนข้างน้อย โดยส่วนใหญ่มักจะกินอาหารอยู่ในห้องโถงใหญ่ ร่างของหลินชิงเวยและเซียวอี้เต็มไปด้วยฝุ่น ทว่าคนหนึ่งเป็นหนุ่มน้อยหน้ามน อีกคนเป็นหนุ่มใหญ่รูปงามจึงยังคงเป็นที่สนใจของสายตาคนรอบข้างอยู่นั่นเอง
หลินชิงเวยกลับไปยังห้องพักชำระกายด้วยน้ำร้อนไปยกหนึ่ง เมื่อต้องออกมาข้างนอกทุกสิ่งทุกอย่างล้วนไม่อาจเปรียบเทียบกับในวังหลวงได้ นางเองมิใช่คนจู้จี้จุกจิกอันใด จึงชำระกายอย่างยอมรับสภาพ หลังจากชำระกายแล้วจึงพบว่าร่างของตนแทบจะแตกสลาย นางยังไม่เคยขี่ม้าระยะทางไกลถึงเพียงนี้มาก่อน ขาทั้งสองจึงเกร็งค้าง ด้านในของต้นขาทั้งสองข้างถูกเสียดสีจนแดงไปทั้งแถบ อีกทั้งรู้สึกปวดแสบปวดร้อน
หลินชิงเวยหยิบขี้ผึ้งออกมาทาต้นขาของตน นางเพิ่งจะลุกขึ้นผลัดเปลี่ยนอาภรณ์ ขณะที
