บ ไม่รู้ว่าเป็นเวลายามใด ควันสายหนึ่งลอยเข้ามาจากช่องประตูห้องของหลินชิงเวย มันตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง เช่นนี้ยิ่งทำให้หลินชิงเวยนอนหลับสนิทยิ่งขึ้น
ยามนี้กรอบประตูถูกงัดออกอย่างแผ่วเบา ประตูห้องถูกผลักให้เปิดออก เงาร่างสีดำสายหนึ่งเร้นกายเข้ามาโดยไร้สุ้มเสียง ดวงตาเจ้าเล่ห์คู่หนึ่งมองหลินชิงเวยที่นอนอยู่บนเตียงหายใจสม่ำเสมอ จึงเดินไปยังโต๊ะด้านข้างวางใจ
เก้าอี้ติดกำแพงตัวหนึ่งของโต๊ะนั้นวางห่อสัมภาระของหลินชิงเวย
———————
