่งชมหิมะที่ค่อยๆ ตกลงมาช้าๆ อยู่ริมหน้าต่าง
ไม่รู้ว่าเซียวเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง ไม่รู้ว่าซินหรูอยู่ในวังเป็นอย่างไรบ้าง ไม่รู้ว่าก่อนปีใหม่จะหาเขาพบอย่างที่ตั้งใจไว้หรือไม่
หิมะที่ตกลงมาอย่างหนักปกคลุมถนนหนทางจนดูเยียบเย็น บนถนนมีผู้คนสัญจรไปมาน้อยยิ่ง ล้วนแล้วแต่สวมอาภรณ์ที่ทำมาจากผ้าสำลีอย่างแน่นหนา ต่างเดินผ่านไปอย่างรีบร้อน ถนนกลายเป็นหิมะสีขาวอย่างรวดเร็ว หลังคาบ้านเรือนของชาวบ้านถูกปกคลุมไปด้วยหิมะราวกับเป็นกำแพงสีขาวสะท้อนแสงได้อย่างไรอย่างนั้น
บนโลกนี้ไม่มีสิ่งใดที่ขาวสะอาดบริสุทธิ์อย่างแท้จริง
สภาพอากาศเช่นนี้ไม่เหมาะในการเร่งเดินทาง ท้องฟ้าภายนอกกลายเป็นสีดำ หลินชิงเวยจึงปิดหน้าต่าง กรอบหน้าต่างถูกหิมะทำให้เปียกชุ่มเห็นร่องรอยของน้ำอย่างชัดเจน การเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืนย่อมไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพ เกรงว่านางยังไม่ทันได้หาเซียวเยี่ยนพบตัวเองก็ต้องมาเหนื่อยตายเสียก่อน เมื่อคิดได้เช่นนี้นางจึงพักผ่อนอยู่ในห้องด้วยจิตใจที่สงบลง พักผ่อนให้ดีพรุ่งนี้เช้าจะได้เดินทางต่อ
แม้ยามกลางวันจะได้นอนหลับลึกถึงเพียงนั้น เมื่อถึงเวลากลางหลินชิงเวยยังคงรู้สึกง่วงงุนอยู่นั่นเอง
กระทั่งเวลายามดึกอันเงียบสง
