ี้ที่อยู่ด้านล่างรับตัวนางเอาไว้ในอ้อมกอดของเขา
เสียงของเซียวอี้ดังขึ้นในอุโมงค์แคบๆ แห่งนี้ มันสะท้อนก้องให้ได้ยินเสียงเปี่ยมเสน่ห์ของหนุ่มใหญ่ “เจ้าเสนอตัวเข้ามาในอ้อมกอดเช่นนี้ เป็นเรื่องไม่เลวเลยทีเดียว”
หลินชิงเวยรู้สึกไม่สบอารมณ์ขึ้นบ้างแล้ว “ข้าก็ไม่รังเกียจที่จะฝังเข็มลงบนร่างของท่านอีกสักสองเข็ม” ที่จริงแล้วนางทำเช่นนั้นจริงๆ เพียงแต่เซียวอี้หลบหลีกได้อย่างคล่องแคล่วว่องไวจึงไม่ได้ถูกนางฝังเข็ม
ต่อมาเซียวอี้จับมือนางแล้วเดินฝ่าความมืดไปยังข้างหน้า
ไม่รู้ว่าเส้นทางที่กำลังก้าวเดินอยู่นั้นออกไปทิศทางใด แต่เซียวอี้เดินอย่างเป็นธรรมชาติ หลินชิงเวยได้แต่เชื่อใจเขาเป็นการชั่วคราว ทางที่เดินอยู่นั้นราบเรียบจึงไม่ถึงกับหกล้ม มีเซียวอี้เดินนำอยู่ข้างหน้า แม้หลินชิงเวยจะมองไม่เห็น แต่ยังคงก้าวเดินได้อย่างมั่นคงอยู่ข้างหลังก็พอแล้ว
ไม่รู้ว่าเดินอยู่เนิ่นนานเท่าใด ทว่าเห็นแสงสว่างสลัวอยู่ด้านหน้า นี่สำหรับคนที่ตกอยู่ในความมืดย่อมพบเห็นได้ในทันที ยามนี้ย่างก้าวของหลินชิงเวยจึงรวดเร็วและเบาหวิวขึ้นทันที
ทางออกเหมือนปากถ้ำที่ถูกปกคลุมไปด้วยเถาวัลย์ เมื่อคนทั้งสองออกมาแล้วมองออกไป สิ่งที่ปรากฏให้
