นาดใหญ่มาก ด้านนอกหน้าต่างมีแสงสว่างที่ลอดมาจากโคมไฟด้านนอก ไม่รู้ว่าเซียวอี้แตะถูกปุ่มลับอันใดจึงได้ยินเสียงดึงครืดๆ หลินชิงเวยมองไปรอบๆ ท่ามกลางแสงสลัวจากโคมไฟที่สาดสองมาจากด้านนอกนางมองไม่เห็นว่าในห้องนี้มีห้องลับแต่อย่างใด
เซียวอี้มองนางแล้วชี้ไปที่พื้น “มองอะไรกันเล่า อยู่บนพื้น” พูดแล้วก็กระชากพรมที่ปูบนพื้นออก
หลินชิงเวยมองไปเห็นบนพื้นมีทางเข้าออกทางหนึ่ง ข้างในลึกเกินไปจึงมองเห็นเพียงขั้นบันไดไม่กี่ขั้น
“ยังรีรออันใด ยังไม่ลงไปอีก?” เซียวอี้กล่าว “เจ้ากลัวหรือ?”
หลินชิงเวยพลันยื่นมือออกมาผลักเซียวอี้ลงไป “มิใช่ต่างฝ่ายต่างต้องการลากอีกฝ่ายไปด้วยหรือ ข้ากลัวอันใดกัน” ดังนั้นหลินชิงเวยจึงเดินลงบันไดไปเช่นกัน
ด้านล่างมีเพียงความมืดมิดมองไม่เห็นสิ่งใด นางไม่ลืมหันกลับมาปูพรมกลับเข้าที่เหมือนเดิม เซียวอี้ที่อยู่ด้านล่างเปิดปุ่มลับต่อไป ทางเข้าออกห้องลับค่อยๆ ปิดเข้าหากัน ท่ามกลางความมึนงง หลินชิงเวยรู้สึกว่าองคาพยพบนใบหน้าของนางราวกับสูญสิ้นความรู้สึก
ทันใดนั้นมีมือข้างหนึ่งกระชากแขนของนาง หลินชิงเวยแบ่งแยกทิศทางไม่ออก คนทั้งคนจึงตกลงไปด้านล่างบันได
นางมิได้กลิ้งตกบันไดไป เซียวอ
