งนัก เขารับรู้ได้แล้วว่าเบื้องหลังมีคนกำลังไล่ล่ามาทางนี้ เขามองหลินชิงเวยผู้เปรียบเสมือนภาระของตนในยามนี้แล้วโอบมือไปรอบเอวของนางโดยไม่พูดไม่จา พานางเหินกายพุ่งไปข้างหน้าทันที
เมื่อมาถึงขั้นนี้แล้วหลินชิงเวยจึงไม่เกรงใจเขาเช่นกัน อย่างไรทั้งสองฝ่ายต่างมีจุดประสงค์เดียวกัน นางจึงไม่เห็นเป็นคนอื่นคนไกล มือทั้งคู่ของนางโอบไปรอบหัวไหล่ของเซียวอี้พร้อมกับแอบอิงร่างของตนไปกับร่างของเขา
ไม่รู้ด้วยเหตุใดเมื่อหลินชิงเวยกระทำเช่นนี้ ส่งผลให้หัวใจของเซียวอี้อ่อนระทวยลงทันที บนใบหน้าของเขาปรากฏให้เห็นรอยยิ้มเย็นชาที่คล้ายมีคล้ายไม่มีในยามราตรีนี้ “ก่อนหน้านี้เจ้าไปอยู่ที่ไหนมาเล่า เวลานี้เพิ่งจะรู้จักเข้ามาพึ่งพิงเปิ่นหวาง”
หลินชิงเวยเยาะเย้ย “ท่านอ๋องอย่าได้พูดจาหาสาระไม่ได้เช่นนี้ รู้ว่าตนเองสำคัญตนผิดยังไม่คิดจะปรับปรุงแก้ไข”
เซียวอี้คร้านจะโต้คารมกับนาง เขาพานางวิ่งไปถึงเรือนหลังหนึ่งก่อนหน้าที่คนข้างหลังจะไล่ตามมาทัน เรือนหลังนี้ในยามนี้มีแต่ความมืดมิดเช่นกัน ทว่าเงียบสงบอย่างยิ่ง ไม่มีเวลารีรอ เซียวอี้ยกเท้าขึ้นถีบประตูห้องอุ้มหลินชิงเวยเข้าไปหลังจากนั้นใช้ขาเตะประตูปิดกลับไป
ห้องนี้มีข
