ลิงออกมาได้ “เจ้าเห็นเปิ่นหวางเป็นคนต่ำช้าถึงขั้นไม่รักษาคำพูดเช่นนั้นหรือ?”
“ท่านอาจไม่เป็นเช่นนั้น” หลินชิงเวยใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้นว่า “แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
สีหน้าของเซียวอี้เปลี่ยนไปทันที “เจ้าบังเกิดความคิดพิเรนทร์อะไรขึ้นมาอีก?!”
หลินชิงเวยตวัดสายตามองเขา “ข้าต้องการให้ท่านเดินทางไปพร้อมกับข้า”
“…”
หลินชิงเวยยื่นขาลงจากเตียงแล้วค่อยๆ เยื้องกรายมาหยุดข้างกายเขา ทำทีมองไม่เห็นสายตาราวกับจะประหัตประหารผู้คนได้ของเขา พร้อมกับพูดขึ้นอย่างไม่เสแสร้ง “ข้าไตร่ตรองดูอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว ในเมื่อท่านบอกว่าเซ่อเจิ้งอ๋องตายเก้าส่วนมีชีวิตรอดหนึ่งส่วน และตระหนักได้ว่าท่านถือเป็นผู้เกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วย อีกทั้งยังสมคบคิดกับอวิ๋นหนานอ๋อง เวลานี้เซ่อเจิ้งอ๋องไม่ได้พำนักอยู่ในเมืองหลวง ราชสำนักมีเซียวจิ่นเพียงคนเดียว เพื่อป้องกันไม่ให้ท่านฉวยโอกาสเข้าแทรกแซง หากข้าพาท่านไปพร้อมกันด้วย ไม่ต้องกล่าวถึงว่าระหว่างทางยังรับรองเรื่องความปลอดภัยของข้าได้ ยังทำให้ท่านต้องคว้าน้ำเหลว และบางทีอาจจะรักษาชีวิตของเซ่อเจิ้งอ๋องไว้ได้อีกด้วย ยิงธนูดอกเดียวได้นกสามตัว”
“…” เซียวอี้พินิจพิจารณาใบหน้างามพิลาส
