ากก็ได้ แต่ห้ามทำให้ตนเองลำบาก ข้ายังต้องขอบคุณเซี่ยนอ๋องที่ต้อนรับเป็นอย่างดี ฝีมือการปรุงอาหารของพ่อครัวในจวนเป็นเลิศ สองวันนี้ข้ากินอิ่มนอนหลับดียิ่ง”
เซียวพลันกระอักออกมาเป็นเลือดคำหนึ่ง ครั้งนี้ด้วยถูกนางยั่วโทสะ
หลินชิงเวยเลิกคิ้วกล่าวยิ้มๆ “เป็นอย่างไรบ้าง วันนี้ท่านมาที่นี่ ดูท่าแล้วท่านควรจะใคร่ครวญดีแล้ว?”
เซียวอี้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หากเปิ่นหวางตายไปจริงๆ เจ้าก็เดินออกไปจากจวนแห่งนี้ทั้งยังมีชีวิตไม่ได้เด็ดขาด”
หลินชิงเวยมองเซียวอี้ตรงๆ “ใช้ชีวิตของเซี่ยนอ๋องมาร่วมทางกับชีวิตของข้า นี่ไม่ได้หมายความว่าข้าได้เปรียบหรือไร”
“เจ้า…” เซียวอี้สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วนั่งลงข้างโต๊ะ “ก็แค่ปล่อยตัวเจ้าไปมิใช่หรือ? เดิมเปิ่นหวางสงสารเจ้า คิดไม่ถึงว่าเจ้าจะไม่รู้หนักเบาเช่นนี้ ช่างเถิดถือเสียว่าเปิ่นหวางสอดเรื่องชาวบ้าน ทำเรื่องเกินความจำเป็นก็แล้วกัน! เปิ่นหวางรับปากเจ้า วันนี้ปล่อยเจ้าออกไปจากที่นี่!” พูดแล้วก็ยื่นมือมาให้หลินชิงเวย “ยาถอนพิษเล่า?!”
หลินชิงเวยกลับกล่าวยิ้มๆ “คนมากเล่ห์เพทุบายเช่นท่าน หากข้าให้ยาถอนพิษท่านในเวลานี้แล้วท่านกลับคำพูดจะทำอย่างไรเล่า?”
ดวงตาของเซียวอี้แทบจะพ่นเปลวเพ
