ารขจัดมหันตภัยร้ายจากปีศาจตนหนึ่งหรอกหรือ
เพียงแต่เซียวเยี่ยน...ไม่รู้ว่าเวลานี้เขาไปถึงที่ใดแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดีหรือไม่?
วันแรกเซียวอี้ไม่ปรากฏตัวให้เห็นตลอดทั้งวัน กระทั่งถึงเวลาพลบค่ำของวันที่สองเขามิอาจทำใจเย็นได้อีก เขาวิ่งเข้ามาในห้องของหลินชิงเวยด้วยสีหน้าท่าทางย่ำแย่กว่าก่อนหน้านี้มากโข ไม่เพียงแต่มีสีหน้าอิดโรย ได้ยินว่าอาเจียนออกมาเป็นเลือดตลอดเวลาเมื่อฝืนเดินพลังลมปราณ เวลานี้เดินเหินก็ยังโอนเอนไปมาไม่มั่นคงนัก
เขารับรู้ได้แล้วว่าพิษที่เขาได้รับในครั้งนี้แตกต่างพิษหนอนกู่ในครั้งที่แล้วอยู่บ้าง พิษหนอนกู่ครั้งที่แล้วจู่โจมอย่างรวดเร็วและรุนแรงแทบจะสูบเลือดสูบเนื้อของเขาไปทั้งหมด ทว่าครั้งนี้กลับแทรกซึมเข้าไปในกระแสเลือดของเขาทีละเล็กละน้อย ค่อยๆ ทำให้ร่างกายของเขาอ่อนแรงลง ภายในระยะเวลาสามวันก็เพียงพอที่จะทำให้เขามีสภาพเช่นตะเกียงสิ้นน้ำมันที่ใกล้จะมอดดับ
เซียวอี้เข้ามาในห้องเห็นหลินชิงเวยมีสีหน้าท่าทางเป็นธรรมชาติ จึงอดไม่ได้ที่จะถากถางด้วยวาจา “ดูท่าแล้วไม่ว่าเจ้าจะไปถึงที่ใดล้วนปรับตัวได้อย่างเป็นธรรมชาติ”
หลินชิงเวยกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว จะทำให้ผู้ใดลำบ
