ล้ว คงมิใช่เพราะเจ้ากำลังเป็นห่วงข้า? ผู้กระทำการใหญ่ย่อมไม่ใส่กับเรื่องเล็กน้อย ผู้ชนะเป็นราชา โทษของโจรกบฏขายแผ่นดินกำหนดโดยราชาเช่นกัน ข้าบอกแล้วว่าเจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องเหล่านั้น สิ่งที่เจ้าต้องกังวลคือตัวเจ้าเอง เวยเวย คืนนี้ฮ่องเต้เรียกตัวเจ้าเข้าถวายตัวแต่ไม่สำเร็จ ทำให้เปิ่นหวางได้เปรียบครั้งใหญ่ เจ้าว่าเปิ่นหวางควรทำอย่างไรกับเจ้าดี?”
หลินชิงเวยมองเขาด้วยสายตาสงบนิ่ง “หากท่านยังกล้าล่วงเกินข้าอีกก้าวหนึ่ง ครั้งนี้ท่านจะเป็นหรือตาย ข้าก็ไม่ช่วยท่าน!”
“เจ้าข่มขู่ข้า?” เซียวอี้หัวเราะขึ้นมา หางตาของเขาชี้ขึ้นส่งผลให้ดูเจ้าชู้เสเพลเต็มขั้น เขายกปลายนิ้วมองดวงตาทั้งคู่ของหลินชิงเวย ปลายนิ้วยื่นไปหา…ของนาง “เปิ่นหวางมิใช่คนที่ถูกข่มขู่จนโตเสียหน่อย ยิ่งเจ้าดุร้ายเช่นนี้ เปิ่นหวางยิ่งสนใจเจ้า เวยเวย ข้าบอกแล้วว่าเจ้าจะต้องเป็นผู้หญิงของข้า”
ในดวงตาของหลินชิงเวยปรากฏให้เห็นความเย็นชาประดุจหิมะ ขณะที่เซียวอี้กำลังจะลงมือในขั้นต่อไป มือของนางที่วางราบไปกับเตียงนั้นดึงเข็มเงินออกมาแล้วแทงลงบนข้อมือของตนอย่างแรง ความปวดนั้นส่งผลให้นางมีความรู้สึกกลับมาเล็กน้อย และเมื่อผ่านไปครู่หนึ่ง จุดช
