คิดว่าตนเองได้เปรียบมากหรือ อย่างไรเล่า อับอายจนเดือดดาล? ในเมื่อต้องการท้าทายเช่นนี้ เซี่ยนอ๋องคงมิใช่คนประเภทขี้แพ้ชวนตีเช่นนี้กระมัง”
“เจ้าวางยาพิษอะไร?” เหตุใดเขาจึงไม่รู้สึกตัวเลย
หลินชิงเวย “ครั้งก่อนท่านถูกพิษอะไร ครั้งนี้ก็เป็นพิษชนิดนั้น”
เซียวอี้หรี่ตาแล้วแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เวยเวย การพูดปดไม่ใช่เรื่องดีอันใดเลย เจ้ารู้หรือไม่ว่าครั้งก่อนเปิ่นหวางต้องพิษชนิดใด?” ยามนั้นหลินชิงเวยไม่ได้พูดชัดเจนนัก เขาได้ให้คนสืบเป็นการส่วนตัวในภายหลังกระทั่งพบว่าผู้ใดเป็นผู้วางยาพิษเขาจึงล่วงรู้ความจริง ในขณะเดียวกันก็รู้ข่าวการตายของบุตรีอวิ๋นหนานอ๋อง จู๋กุ้ยเหริน
มาถึงขั้นนี้แล้วหลินชิงเวยไม่จำเป็นต้องอ้อมค้อมกับเขา “มิใช่พิษหนอนกู่หรอกหรือ?”
เซียวอี้ “ในเมื่อเจ้ารู้ว่าคือพิษหนอนกู่ เช่นนั้นผู้ที่วางยาพิษหนอนกู่แก่เปิ่นหวางได้สิ้นชีวิตลงแล้ว เหตุใดเปิ่นหวางจึงต้องพิษชนิดเดียวกันเป็นครั้งที่สองเล่า? หรือเจ้าแตกฉานเรื่องพิษหนอนกู่ของหนานเจียง?”
เซียวอี้ปล่อยตัวหลินชิงเวย เขาคิดว่าสตรีนางนี้เป็นคนเจ้าเล่ห์แสนกลเช่นเดียวกัน คำพูดของนางมีความจริงอยู่กี่ส่วนเป็นเรื่องที่เขาไม่อาจคาดเดาได้
หลินชิงเวยล
