กหน่อย ยามนี้ท่านลองเดินพลังลมปราณดูสิ?”
เซียวอี้ร้องฮึในลำคอด้วยท่าทีเกียจคร้าน ความเจ็บปวดบริเวณบั้นเอวหายไปพร้อมกับที่หลินชิงเวยดึงเข็มเงินคืนไป ทว่าร่างกายของเขาดูเหมือนไร้ซึ่งเรี่ยวแรง เขารับรู้ได้ถึงร่างกายที่เปลี่ยนไป ต่อให้หลินชิงเวยไม่พูดเขาก็ต้องเดินพลังลมปราณ
ทันทีที่เขาเดินพลังลมปราณพลันพบว่าพลังวัตรในร่างกายของเขาสับสนยุ่งเหยิงไปหมด ราวกับมีสิ่งของอันใดเข้ามาในร่างกายของเขาและกระจายไปทั่วร่างกาย!
เซียวอี้หน้าซีดเผือด ลมหายใจของเขามาสะดุดอยู่บริเวณช่องอก รอยยิ้มในดวงตาเลือนหายไปแทนที่ด้วยความเย็นชาสองส่วน “เจ้าทำอะไรกับเปิ่นหวาง?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “ดีมาก ทันทีที่เซี่ยนอ๋องเดินพลังลมปราณ พิษก็จะกระจายไปทั่วร่าง” ครานี้เปลี่ยนเป็นนางบ้างที่มองเซียวอี้ด้วยสายตาท้าทาย “ข้าลืมบอกท่านไปใช่หรือไม่ว่าอย่าเข้าใกล้ข้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งสตรีที่เลี้ยงงูพิษเยี่ยงข้า? ทันทีที่ท่านประมาท ก็คือรนหาที่ตาย”
ทันทีที่สิ้นเสียง มือของเซียวอี้ที่กุมลำคอของหลินชิงเวยเพิ่มแรงบีบขึ้น
หลินชิงเวยแย้มริมฝีปากหัวร่อพร้อมกับเชิดคางขึ้น แม้นางจะหายใจอย่างยากลำบาก ทว่ายังคงเอ่ยวาจาว่า “ขวางทางของข้า
