บังเกิดขึ้นในใจแล้ว
“…” เซียวอี้ไม่อาจเอ่ยวาจาใด ทันใดนั้นสีหน้าของหลินชิงเวยพลันเปลี่ยนไป นางยกมือขึ้นตบฉาดลงบนใบหน้าของเขา เสียงฝ่ามือกระทบใบหน้านั้นดังก้องชัดเจน ซ้ำต่อมายังยกเท้าขึ้นถีบเขาลงจากเตียง
ทั้งๆ ที่ควรจะมีสภาพน่าอเนจอนาถยิ่ง ทว่าเซียวอี้กลับตกลงไปบนพื้นด้วยท่วงทีสง่างาม เขานั่งอยู่บนพื้น อาภรณ์ดูยับย่นเล็กน้อย เส้นผมสยายลงมาปกคลุมหัวไหล่โดยไม่ส่งผลกระทบต่อความคมสันของเขาแม้สักกระผีก เขาพูดทั้งขมวดคิ้ว “เวยเวย ข้าก็แค่ล้อเล่นกับเจ้าเท่านั้น จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้หรือ?”
“ล้อเล่น?” หลินชิงเวยหัวเราะ “ข้าก็ล้อเล่นกับท่านเช่นกัน ส่วนท่านจะยอมรับผลลัพธ์ที่ตามมาได้หรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่งกระมัง” หลินชิงเวยลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับจัดเสื้อผ้าอาภรณ์ให้เรียบร้อยด้วยท่าทีไม่รีบร้อน ทว่ายั่วยวนผู้คนยิ่ง
นางลุกขึ้นสะบัดชายอาภรณ์แล้วค่อยๆ เดินมาหยุดเบื้องหน้าเซียวอี้ นางย่อกายลงนั่งยองๆ พร้อมกับยิ้มใส่ตาเขาแล้วยกมือขึ้นดึงเข็มเงินบริเวณบั้นเอวของเขาออก “เซี่ยนอ๋องไม่ต้องเป็นกังวล นี่เป็นเรื่องชั่วคราวเท่านั้น ยังไม่ถึงกับส่งผลให้ท่านเป็นเช่นนี้ไปตลอดชีวิต แต่ส่งผลกระทบต่อร่างกายมากสั
