ะลึง “คืนนี้มิใช่หลินเจาอี๋ไปถวายงานที่ตำหนักซวี่หยางหรอกหรือ?”
หัวหน้าขันทีพูดเสียงขื่น “ไม่ใช่หรือขอรับ แต่หลินเจาอี๋ถูกฝ่าบาทไล่ออกมา ฝ่าบาทไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนในห้อง เกรงว่าคงจะเบื่อหน่ายอย่างยิ่ง”
“จะเป็นไปได้อย่างไร…” ซีเฟยหลุดปาก หากกล่าวว่านางถูกไล่ออกมายังพอจะเข้าใจได้ แต่หลินเจาอี๋ถูกไล่ออกมา เป็นเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจได้
หัวหน้าขันทีผู้นั้นไม่เข้าใจเช่นกัน “เรื่องราวเป็นอย่างไรหลินเจาอี๋ไม่ได้บอก เพียงแต่ให้บ่าวมาเชิญซีเฟยเหนียงเหนียงไปที่นั่นสักหนขอรับ”
ซีเฟยคิดหนักอยู่ครู่หนึ่ง “แต่ข้าเคยไปมาแล้วครั้งหนึ่ง ฝ่าบาทไม่ได้ชมชอบนัก หากวันนี้ไปอีกเกรงว่าจะทำให้ฝ่าบาทรำคาญใจกระมัง”
หัวหน้าขันทีเป็นผู้มีวาทศิลป์เช่นกัน “เหนียงเหนียงกล่าวเช่นนี้ไม่ถูกต้อง สำหรับเหนียงเหนียงแล้วนี่ถือเป็นโอกาสที่ดีหนหนึ่ง ในเมื่อก่อนหน้านี้เหนียงเหนียงได้ตระเตรียมการไปมากมาย หากเป็นเหนียงเหนียงท่านอื่นเข้าไปย่อมต้องจับต้นชนปลายไม่ถูก อย่างไรก็ย่อมต้องทำให้ฝ่าบาททรงกริ้วโดยง่ายดาย ด้วยเหตุนี้ทั้งตำหนักในไม่มีผู้ใดเหมาะสมไปกว่าเหนียงเหนียงอีกแล้ว”
ซีเฟยหวนคิดถึงเหตุการณ์ในค่ำคืนนั้น สำหรับนางแล้วถือเป็นการลบหลู่ดูหมิ
