ไม่ว่าในท้ายที่สุดนางจะอยู่ร่วมกับเซียวเยี่ยนหรือไม่ นางคิดว่านางไม่มีทางกลับใจเลือกใหม่อีกครั้ง สำหรับเซียวจิ่นแล้วหลินชิงเวยไม่มีความรู้สึกเฉกเช่นชายหญิงแม้สักกระผีก เซียวจิ่นสำหรับนางแล้วเป็นเช่นซินหรู ไฉนจะบังเกิดความรักระหว่างชายหญิงกับเซียวจิ่นได้เล่า?
ทว่าต่อให้เป็นคนใจคอเหี้ยมโหดปานใดเมื่อเห็นท่าทางของเซียวจิ่นในยามนี้แล้วล้วนยากที่จะเอ่ยวาจาอันโหดร้ายออกไป หลินชิงเวยพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งว่า “หวังว่าท่านจะเติบโตขึ้น หญิงงามในตำหนักในมีมากมายย่อมต้องมีสักคนที่ก้าวเข้ามาในใจของท่านได้” หยุดไปครู่หนึ่งนางเอ่ยอีกว่า “ขอโทษที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้คำนึงถึงความรู้สึกของท่าน คำพูดเหล่านั้นที่ท่านพูดว่าเจตนาเปิดโอกาสให้ข้าและเสด็จอา หากท่านกลับคำพูดข้าจะถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น” เส้นทางในวันข้างหน้าต้องเลือกเดินอย่างไร มิใช่กำหนดโดยคำพูดเพียงประโยคเดียวของผู้อื่น แต่มาถึงบัดนี้หลินชิงเวยกระจ่างแจ้งขึ้นเล็กน้อยว่าเซียวจิ่นพูดจาไม่ตรงกับใจมาโดยตลอด เพื่อให้นางมีความสุข แต่ตัวเขาเองเล่า ไม่มีความสุขแม้แต่น้อย
นางไม่ชอบฝืนใจเขา
เซียวจิ่น “เจิ้นรู้แต่แรกแล้วว่าเจ้าชมชอบเสด็จอา และเคยได้พูดไปแล้วว
