่าจะไม่ขัดขวางเจ้า หากมากลับคำพูดในเวลานี้จะกลายเป็นคนพูดจาเชื่อถือไม่ได้หรือไม่?”
เขามองหลินชิงเวยแล้วยิ้มให้นางทั้งที่กระบอกตาแดงก่ำ นั่นทำให้หัวใจของหลินชิงเวยบีบรัดทันที นางพูดอย่างจริงใจว่า “ไม่เป็นไร ในเรื่องของความรู้สึกแล้วคำสัญญาไม่นับเป็นอันใดได้”
เซียวจิ่นส่ายหน้า “ไม่ว่าอย่างไรเจิ้นไม่อยากเป็นคนพูดจาเชื่อถือไม่ได้ในสายตาของเจ้า ดังนั้นคำพูดเหล่านั้นยังคงถือตามนั้น ต่อให้ยามนี้เจ้าจะดื้อรั้นออกไปตามหาเสด็จอา เจิ้นก็จะไม่ขัดขวางเจ้าอีก”
ดวงตาของหลินชิงเวยเปล่งประกายวาบ “จริงหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้เหตุใดฝ่าบาทยังเรียกตัวให้ข้ามาถวายงานอีกเล่า เหตุใดยังต้องมาพูดเรื่องเหล่านี้กับข้า?”
เซียวจิ่น “เพราะเจิ้นชมชอบเจ้าเช่นกัน เจิ้นรู้ว่าไทเฮามีเจตนาร้าย เจิ้นแจ่มแจ้งดีว่าเรื่องอดีตฮ่องเต้เข้าฝันเป็นเรื่องที่นางกุขึ้นมา! แต่เจิ้น…ยังคงคิดว่า แม้เป็นเพียงความหวังอันริบหรี่ก็ควรพยายามสักครั้งจะได้ไม่เสียใจภายหลัง แม้ว่าสุดท้ายเจิ้นจะยังคงเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ก็ตาม” เขาหันหลังให้ เงาร่างด้านหลังยังคงสง่าผ่าเผย เพียงแต่ปรากฏให้เห็นความโดดเดี่ยวอ้างว้างอย่างชัดเจนหลายส่วน เขาพูดเสียงเบา “เจ้าไปเถิด”
หลินชิงเวย
