ล็กน่ารักของนางขาวผ่องขึ้นอีก
นางยกริมฝีปากยิ้มให้เซียวจิ่นด้วยดวงตาเปล่งประกาย
ภายในใจของเซียวจิ่นเต็มไปด้วยความยินดีราวคลุ้มคลั่ง ดวงตาทั้งคู่ของเขาเบิกกว้าง มองสตรีนางนั้นด้วยสายตาของความลุ่มหลง
อาจเป็นเพราะสายตารุ่มร้อนราวเปลวเพลิงที่มองมาทำให้ซีเฟยไม่อาจควบคุมจิตใจของนางได้ หัวใจของนางเต้นโครมคราม บุรุษผู้อยู่เบื้องหน้ามิใช่ฮ่องเต้ผู้ต้องการให้นางปรนนิบัติอย่างดีหรอกหรือ เขาสวมอาภรณ์ผ้าแพร บนร่างของของเขายุ่งเหยิง ทว่ายังคงงดงามเยือกเย็น
เซียวจิ่นตะเกียกตะกายขึ้นมาจากบนพื้นโผเข้าหานางโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด ใช้พละกำลังทั้งหมดที่ตนมีโอบกอดร่างของนางเข้ามาในอ้อมกอดของตน แนบใบหน้าร้อนผ่าวของตนเข้ากับใบหน้าของนาง กล่าวอย่างยินดีว่า “ชิงเวย…ชิงเวยเจ้ากลับมาแล้ว…เจิ้นดีใจเหลือเกิน…”
เขาปรารถนาระบายความในใจของตนให้นางรับรู้ ล้วนพูดให้นางฟัง ไม่มีอะไรที่จะอธิบายความรู้สึกในใจของเขาได้ในยามนี้
“เป็นเจิ้นผิดเอง…เจิ้นผิดแล้ว…เจิ้นไม่อยากปล่อยให้เจ้าไปตามหาเสด็จอาแม้แต่น้อย เจิ้นเลอะเลือน เจิ้นคิดว่าตนเองไม่ได้รักเจ้าขนาดนั้น…”
คืนนั้นท่ามกลางมุ้งดอกพุดตาน เขาไพล่คิดไปว่าได้โอบกอดสตรีที่เขารักที
