ต้องไปหาเซียวเยี่ยน ไม่ว่าเขาจะไปถึงที่ไหน ก็ต้องตามไปสุดหล้าฟ้าเขียว ขอเพียงข้าคิดจะตามหาย่อมต้องหาเขาพบจนได้”
เสี่ยวฉีได้ยินเช่นนั้นก็แจ่มแจ้งทันทีว่าเหตุใดตนเองจึงดีใจเช่นนี้ ราวกับคำพูดอันคลุมเครือเมื่อหลายวันก่อนที่เก็บอัดในใจได้รับการปลดปล่อย เขากำมือเป็นหมัดแล้วเอ่ยว่า “ขอรับ! ข้าน้อยจะไปเตรียมเดี๋ยวนี้!”
หลินชิงเวยกลับเข้าห้องผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เป็นเสื้อผ้าธรรมดา มวยผมขึ้นสูง หยิบถุงผ้าที่เตรียมออกจากวังเมื่อหลายวันก่อน
