เซียวจิ่นเม้มริมฝีปาก “เหตุใดไทเฮาต้องสร้างความลำบากใจให้ผู้อื่น”
ไทเฮา “สร้างความลำบากใจให้ผู้อื่น? หรือหลินเจาอี๋มิได้เต็มใจแต่งเข้าวังมา ไม่เต็มใจอยู่เคียงข้างฝ่าบาท หรือจะกล่าวว่าที่ฝ่าบาททรงโปรดปรานหลินเจาอี๋ผู้เดียวเป็นเวลาเนิ่นนานเช่นนี้ล้วนเป็นความรู้สึกจอมปลอมทั้งสิ้น? หลินเจาอี๋เป็นสนมของฝ่าบาท นั่นก็คือสตรีของฮ่องเต้ อีกทั้งฝ่าบาททรงเจริญวัยเป็นผู้ใหญ่แล้ว เรียกตัวหลินเจาอี๋เข้าถวายตัวหาใช่เรื่องถูกต้องตามทำนองคลองธรรมไม่? ขอฝ่าบาททรงไตร่ตรองอีกครั้ง!” พูดแล้วไทเฮาที่ถูกหมัวมัวประคับประคองแสดงท่าทีจะคุกเข่าให้กับเซียวจิ่นจริงๆ
จะให้นางทำเช่นนั้นได้อย่างไร เซียวจิ่นรีบให้คนเข้าขัดขวาง จะมีความผูกพันฉันแม่ลูกหรือไม่นั้นเป็นอีกเรื่องหนึ่ง ยามนี้ไทเฮาต้องการคุกเข่าให้เขา หากเรื่องนี้ถูกแพร่งพรายออกไป เขาคงได้แต่เป็นฝ่ายถูกประณาม
ยังมีเรื่องที่อดีตฮ่องเต้เข้าฝันนั่นอีก ทุกคนล้วนเชื่ออย่างหมดใจ เขาเองไม่มีเหตุผลที่จะไม่ทำตาม อีกทั้งหลินเจาอี๋นั้นเป็นสนมของเขาอยู่แล้ว ใยจะเรียกตัวนางมาปรนนิบัติไม่ได้?
เซียวจิ่นปลอบใจตัวเอง นี่ล้วนเป็นเพราะถูกบีบบังคับ ทว่าท่ามกลางการถูกบีบบังคับกลับรู้สึกได้
