หลังจากนั้นอีกหลายปีเซียวจิ่นเติบโตเป็นบุรุษเต็มตัวอย่างแท้จริง เมื่อหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เกรงว่าฮ่องเต้ที่อ่อนแอที่สุดในประวัติจะเป็นเขาแล้วกระมัง ทั้งๆ ที่มีสตรีมากมายแต่เขากลับต้องใช้มือของตนมาแก้ปัญหาเหล่านี้
ต่อมาหลินชิงเวยออกไปแล้ว เซียวจิ่นหันหลังให้ประตูเหงื่อกาฬเต็มหน้า เขาได้แต่คิดถึงภาพวาดในตำราวังวสันต์ อีกทางหนึ่งใช้มือทำตามท่าทางในภาพวาดนั้น สีหน้าของเขาปรากฏให้เห็นความทุกข์ทรมานและเป็นสุข ในที่สุดก็ได้ปลดปล่อยออกมา ส่งผลให้เขาถึงกับถอนหายใจอย่างสบายเนื้อสบายตัว
เรื่องระหว่างชายหญิงล้วนเป็นเรื่องความสุขของทั้งสองฝ่าย เขาเพียงแค่เพิ่งเข้ามาเรียนรู้ในเรื่องเหล่านี้เฉกเช่นหนุ่มน้อยไม่ประสาคนหนึ่ง
เพียงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นในตำหนักซวี่หยางในคืนนี้ ตำหนักอื่นๆ อาจไม่ล่วงรู้ ทว่าไทเฮาของตำหนักคุนเหอไม่แน่ว่าจะไม่รู้ แม้นางจะถูกกักบริเวณอยู่ในตำหนักคุนเหอ ทุกวันต้องสวดมนต์ไหว้พระ แต่หมัวมัวสองคนข้างกายของนางกลับช่วยนางสืบข่าวคราวในตำหนักในอย่างเต็มกำลัง ทันทีที่นางคว้าโอกาสได้ย่อมไม่มีทางปล่อยไปเด็ดขาด
ยามนี้ภายในห้องพระของตำหนักคุนเหอ หมัวมัวนำข่าวที่สืบมา
