ล้วไปรับโทษโบยยี่สิบไม้”
ฟังแล้วดูเหมือนทำเพื่อไทเฮา แต่ที่จริงแล้วกลับเอาคนของตำหนักคุนเหอมาลงโทษ หมัวมัวได้แต่ระมัดระวังไม่กล้าพูดจา
หลังจากกวาดหิมะออกแล้ว หมัวมัวพาเซียวจิ่นไปยังตำหนักบรรทมของไทเฮา ไหนจะรู้ว่าเมื่อถามออกไปไทเฮากลับไม่ได้อยู่ในตำหนักบรรทม แต่ไปห้องพระทั้งที่ล้มป่วย
ดังนั้นหมัวมัวจึงนำเซียวจิ่นไปยังห้องพระที่สร้างขึ้นในตำหนักคุนเหอ
วันนี้ไทเฮาผลัดอาภรณ์เป็นชุดผ้าแพรสีพื้นธรรมดา กำลังคุกเข่าอยู่อย่างสงบ มือหนึ่งถือลูกประคำอีกมือหนึ่งเคาะมู่อวี๋ ใบหน้าชราภาพนั้นเป็นทุกข์ ปากกำลังขมุบขมิบสวดมนต์งึมงำ
หมัวมัวพูดด้วยความปวดใจและระมัดระวัง “ไทเฮาเหนียงเหนียง บัดนี้ท่านทรงประชวรเหตุใดยังมาห้องพระเล่าเจ้าคะ?”
[1] คือ “ปลาไม้” เป็นเครื่องดนตรีทางสงฆ์ชนิดหนึ่งทำจากไม้แกะสลักเป็นรูปปลา เป็นเครื่องมือใช้ที่พระสงฆ์ใช้ระหว่างสวดมนต์ ทำวัตร และประกอบพิธีกรรมทางศาสนา โดยจะมีไม้อีกอันหนึ่งคอยเคาะบนตัวมู่อวี๋ เป็นจังหวะตามบทสวดมนต์
