งนำความจากอดีตฮ่องเต้แก่ฝ่าบาทเพคะ! หาไม่แล้วไทเฮาไม่อาจนอนตายตาหลับได้!”
หลังจากนั้นเนิ่นนาน เซียวจิ่นจึงสั่งการเสียงเย็น “เตรียมขบวนไปตำหนักคุนเหอ”
หมัวมัวผู้นั้นร่ำไห้ด้วยความยินดี
แสงแดดด้านนอกไม่นับว่าเจิดจ้านัก เมื่อสาดส่องลงบนพื้นที่ปกคลุมไปด้วยหิมะสีขาวโพลน ทำให้บาดตาอยู่หลายส่วน ยามนี้ราชรถของเซียวจิ่นกำลังมุ่งหน้าสู่ตำหนักคุนเหอ
ภายในตำหนักคุนเหอ ก่อนหน้านี้ยังเงียบเหงาวังเวง องครักษ์ผู้เฝ้าประตูตำหนักมีมากขึ้นเท่าตัวหนึ่งของเมื่อก่อน ข้ารับใช้ภายในมีเพียงไม่กี่คน ตลอดทางที่เดินมาข้ารับใช้ล้วนแอบเกียจคร้านไม่กวาดหิมะบนลานเรือน ไหนเลยจะคิดว่าฮ่องเต้จะเสด็จตำหนักคุนเหออย่างกะทันหันแต่ละคนจึงมีท่าทีหวาดกลัว
เซียวจิ่นเห็นหิมะสีขาวปกคลุมบนพื้นหนาเต็มทางเดิน จึงทำหน้าเคร่งด้วยไม่รู้จะก้าวลงมาอย่างไร หัวหน้าขันทีข้างกายจึงตวาดลั่น “ยังโง่งมอะไรกันอยู่อีก ยังไม่รีบกวาดหิมะ”
ข้ารับใช้ของตำหนักคุนเหอรีบหยิบไม้กวาดมากวาดหิมะบนพื้นอย่างรวดเร็ว
เซียวจิ่นเห็นพวกเขาแต่ละคนแล้วจึงกล่าวว่า “ไทเฮาเก็บตัวไม่ค่อยออกไปข้างนอก ข้ารับใช้ในตำหนักคุนเหอก็ละเลยหน้าที่หรือไร อีกประเดี๋ยวกวาดหิมะแ
