ู้แล้ว เจ้ากลับไปเถิด”
ไหนเลยจะคิดว่าหมัวมัวกลับคุกเข่าลงไปอีกครั้ง “ฝ่าบาท แม้ไทเฮาจะได้ทำเรื่องผิดพลาดแต่อย่างไรก็เป็นเสด็จแม่ของฝ่าบาท บ่าวนำพระกระแสรับสั่งมาจากไทเฮา เชิญฝ่าบาทเสด็จไปตำหนักคุนเหอสักหนเพคะ!” เซียวจิ่นขมวดคิ้ว สีหน้าเอือมระอานั้นใกล้สิ้นความอดทน เพียงแต่หมัวมัวไม่รอให้เขาเอ่ยปากกลับพูดขึ้นอีกว่า “ทูลฝ่าบาท เมื่อคืนกลางดึกไทเฮาพลันตกใจตื่นขึ้น น้ำตาไหลนองหน้ากระทั่งฟ้าสาง ไทเฮาตรัสว่า นางทรงสุบินถึงอดีตฮ่องเต้เพคะ วิญญาณของฮ่องเต้บนสรวงสวรรค์เห็นไทเฮามีความจริงใจเช่นนี้ ได้อภัยต่อความผิดของไทเฮาเนิ่นนานแล้ว อีกทั้งอดีตฮ่องเต้ยังมีคำพูดฝากฝังมากับไทเฮาถึงฝ่าบาทด้วยเพคะ ไทเฮาทรงเป็นห่วงเป็นใยจึงทรงกันแสงอยู่ค่อนคืน ยามเช้าจึงต้องลมเย็น ขอฝ่าบาทเสด็จไปเยี่ยมไทเฮาด้วยเพคะ!”
เซียวจิ่นวางงานในมือลง ช้อนตาขึ้นมองหมัวมัวที่ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนไม่อาจพูดจาได้ แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเพียงเล็กน้อย “ไทเฮาต้องลมเย็น เชิญหมอหลวงแล้วหรือยัง?”
หมัวมัวส่ายหน้า “ทูลฝ่าบาท ไทเฮาทรงอาเจียนอย่างหนักเพคะ ดื่มโอสถที่หมอหลวงสั่งไว้แล้วก็อาเจียนออกมาหมด ไทเฮายืนกรานหนักแน่น นางบอกว่านางรอเพีย
