าเมื่ออยู่ต่อหน้าหลินชิงเวยเท่านั้น ยามนี้ท่าทางของเขาดูแล้วเต็มไปด้วยความหงุดหงิด หน้าอกกระเพื่อมไหวขึ้นลง “เจิ้นก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เจิ้นทำตามที่เจ้าสอนเจิ้นในคืนนั้นทุกอย่าง…”
“นางทำให้ฝ่าบาทไม่พอพระทัยหรือเพคะ?”
เซียวจิ่นก้มหน้าลงมองมือของตนเอง เมื่อสักครู่มือคู่นี้ประคองโอบกอดหยกหอมเนื้ออุ่น เขาพูดงึมงำ “ถูกต้อง กับผู้ใดเจิ้นล้วนไม่พึงพอใจทั้งสิ้น เมื่อสักครู่…เมื่อสักครู่เจิ้นคิดว่าเจิ้นกำลังกอดชิงเวย…กอดเจ้าอยู่”
หลินชิงเวยลอบขมวดคิ้ว
เซียวจิ่นหน้าแดงก่ำ นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นราวกับมีน้ำบางๆฉาบอยู่ชั้นหนึ่ง กระจ่างใสอย่างที่สุด เขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรจริงๆ “เจิ้น ด้วยเหตุนี้…เจิ้นจึงมีความรู้สึก แต่นางไม่ใช่เจ้านี่นาชิงเวย เมื่อเจิ้นกอดนางและมองนางอย่างละเอียดถี่ถ้วน กลับพบว่าคนในอ้อมกอดเปลี่ยนเป็นอีกใบหน้าหนึ่ง เปลี่ยนเป็นสตรีแปลกหน้าซึ่งเจิ้นไม่รู้จักมาก่อนเลย…ขอโทษด้วยชิงเวย ขอโทษ…เจิ้นรับไม่ได้ที่จะทำเรื่องพรรค์กับสตรีแปลกหน้าคนหนึ่ง…”
แต่เขายังคงมีความรู้สึกไม่ใช่หรือ?
ผู้เป็นฮ่องเต้ ไหนเลยจะกระทำตามใจตนได้ทุกอย่างกัน ซ้ำยังเป็นสตรีของตำหนักใน ไม่ว่าจะเป็นคนที่ตนชมชอบจริงๆ หรือไ
